Archive for July, 2013

Bora Bora: dè plek voor een bakkie en om te bakken

 

Scheveningen – Eindelijk, de weerman heeft gelijk. Met de 24 graden warme zon die op mijn neusje schijnt, chill ik bij strandtent ‘Bora Bora‘ tussen de gevangen vissen bij ‘Sea Life’ en de wilde vissen in de zee. Ik zit gebakken met een lekkere cappuccino en een luchtig zomerboekje ‘Was ik maar nooit op vakantie gegaan!’. Korte verhaaltjes over reizigers die even hun raarste, hilarische en achterlijke reiservaringen met mij delen. Ondertussen zingt Ziggy Marley lekker reggae style ‘I love you too‘ op de achtergrond. I love you too too, Ziggy.

Met de tijd gaat er een vlaagje wind inclusief de geur van calamaris mijn gezicht voorbij. Mijn neusgaten vangen de smeuïge geur op en nu verlang ik ook naar ze, want ze zijn zo lekker! Het is een tapa die ik iedere keer bestel als ik trek heb in een appetijtelijke snack. Nu houd ik me in. Ik blader in Bora Bora’s crea-bea menuboekje. Wat hebben ze nog meer voor tapas? Schapenkaas Manchego Diablo, albondiga’s als in Spaanse gehaktballetjes in pittige tomatensaus, chorizo met avocado en de Spaanse pittige worstjes, merquez. Die heb ik één keer eerder gegeten. Smaakvol, maar zeer sappige worstjes. Dus pas op he. Één hap van de ene kant en aan de andere kant ontstaat er een geluidloze explosie waarbij je mond plus kin vol zit met oranje worstjessap. Als je het goed doet, zit je broek ook helemaal onder de geoliede jus. Ay ay ay, maar ze blijven erg lekker.

Voor 5:53 minuten geven de neo-tangoklanken van Gotan Project’s ‘Una Musica Brutal‘ een Argentijns tintje aan ‘Bora Bora’. Hmm… leuk. Wat lees ik daar? Mojito, Caipirinha, Hugo, Tequila Sunrise, Strawberry Daiquiri. Cocktails! ‘Bora Bora’ kent me al een aantal jaar. En wat ik me nog kan herinneren van vroegâh is dat de cocktails tegen de €9,50 waren en nu hooguit €7,50. Ietwat aangepast aan de ‘economische crisis’? Als ik van de menukaart weer omhoog kijk, zie ik de crew met dienbladen ronddwarrelen. Meesten surfdudes en -chicks – ik weet niet of dat waar is, maar dat denk ik – bedekt met tatoos, shortpants en een toppie of T-shirt. Ze zijn relaxt. Allemaal.

Ik houd van ‘Bora Bora’. Maar ook van de zon. En Ziggy.

Doris FurcicTravel08 July 20130 comments0
Read More

Berg beklimmen in NL

Den Haag – Kijkend naar buiten, zie ik dat de zon zich achter de wolken heeft verstopt. De lucht is wit. Door de wolken. Met mijn zwarte leren jas, een topje en trainingsbroek eronder stap ik op mijn verroeste omafiets. Trappend ga ik vooruit, terwijl de juliwind een weg door mijn haren baant. Een duur van slechts een kwartier. Rechts voorbij een minibosje staat het massafitnesscomplex van ‘Fit For Free‘ op de Haagse Houtrustweg. Bestemming bereikt. Mijn tas en jas gaan in een locker op slot, maar een handdoek, flesje water en mp3-player neem ik mee naar de fitnessmachines. Twaalf loopbanden staan naast elkaar, elf bezet en één vrij. Ik spring op die ene, plug mijn oordoppen in mijn oren, druk op stand ‘afwisseling’, verhoog de snelheid en start de mp3-player. De Argentijnse zanger Kevin Johansen brengt me terug naar Zuid-Amerika.

Toen: In Bolivia had ik met een bende Israelische ex-militairen mijn eerste, uitgevoerde trekking gedaan. Een tweedaagse trekking zonder tourbegeleider. We konden het wel alleen af. Want wij hadden ballen. Maar we verdwaalden en banjerden tien i.p.v. zes uur door de hoge bruine, paarse-groene Andes gebergte. Een onnodige, uitputtende work-out doordat we de zwaarste route hebben genomen, achteraf van een tourbegeleider gehoord. Kuiten en dijbeenspieren werden bij elke stap pittig getraind, sappige blaren – de één groter dan de ander – zagen het licht op mijn tenen, kleine steentjes vulden mijn schoenen en de aarde kleurde mijn lichaam rood/bruin met als toppunt: urenlang een uitgedroogde mond en ademhalingsproblemen door de hoogte. 

De vulkaan Villarica in Chili. Deze actieve stratovulkaan deed mijn lies wakker schudden toen ik in de sneeuw stap voor stap naar de top van deze vulkaan toeliep. Een pijnlijke, zigzaggende looprit van vier à vijf uur leidde tot een kijkje in de krater. Ik hoopte het lavameer te zien, maar ik zag alleen een zwart gat, zonder einde. Hevige wit-grijze gaswolken kwamen uit de vulkaan. Ademde ik het even in, een hevige ongezonde gekuch was het gevolg. Met de slee zoefden mijn tourbegeleider en ik van boven naar beneden. Maar nu, ben ik in Nederland. Hier heb je geen bergen of vulkanen. Ik verhoog de snelheid van de loopband naar 5.0. Met een druk op de hellingknop, gaat de loopband langzaam omhoog. Ik druk hem lekker lang in. Tot het maximale. Uiteindelijk steekt mijn loopband ver boven de andere 11 fitnessapparaten. Dit is mijn berg. De berg in Nederland, die ik beklim.

Doris FurcicTravel03 July 20130 comments2
Read More