Chili posts displayed by category

Ik voel me thuis in…

Ushuaia – ‘The Love Boat’ wordt in de vroege ochtend na het eindfeest in de haven van Ushuaia geparkeerd. Ik blijf één nacht in Ushuaia. De volgende dag vertrek ik met de bus terug naar Punta Arenas, Chili. Terug naar het ‘hostel Independencia’ waar ik met “Hola Croata!” door de hosteleigenaar word verwelkomd. Ik wil niet langer in Punta Arenas blijven, want ik ben hier al eerder geweest en ik heb nog maar drie weken de tijd om van de laatste restjes van mijn reis te genieten. Dus? Rapido, rapido! In de ochtend eet ik mijn lekkere omeletje met brood en ik haast me naar het eerste buskantoor, dat hopelijk voor diezelfde ochtend een bus naar Puerto Montt heeft. Maar nee, dat heeft hij niet. Ik loop snel naar het andere kantoor, tenminste dat probeer ik terwijl ik van beide kanten beladen ben met mijn 19 kilozware backpack en een handbagage van 7 kilo. Ik weet nog steeds niet waar die kilo’s vandaan komen.

Mierda! Ik zie een bus voor het tweede kantoor en ik heb het gevoel dat het mijn bus is, die ieder moment gaat vertrekken. Met een bezweet voorhoofd kijk ik de buschauffeur aan en ik vraag of hij zo naar Puerto Montt vertrekt. “Si.”, zegt hij en mijn voorhoofd wordt weer droog van de ontspanning. 36 Uur lang in de bus. Het wordt mijn langste busrit. Nadat ik mijn backpack aan de aardige buschauffeur overhandig, wandel ik de bus binnen om een mooi plekje bij het raam te vinden. Ik nestel me en ik entertain mezelf met de muziek van mijn mp3-player, totdat de collega van de buschauffeur me vraagt of ik bij hen voorin wil zitten. Por que no? Met dolle pret en flirtacties van de 23-jarige collega van de buschauffeur waar ik overigens geen interesse in heb, cruisen we door de beboste wegen en passeren twee keer de grens van Chili-Argentinië en Argentinië-Chili. We rijden snel en we passeren de grenzen zo makkelijk dat we er uiteindelijk maar 28 uur over doen. Gelukkig kom ik nu op klaarlichte dag in Puerto Montt aan. Het mini-busje naar Puerto Varas staat al voor me klaar. Ik kom eraan. Voor de derde keer.

 “Terwijl ik vrolijke nummers beluister,

krijg ik toch tranen in mijn ogen en

een brok in mijn keel.

Droevig ben ik.”

Puerto Varas, het kleine stadje, heeft íets. Wat dat precies is, is iets waar ik niet mijn vinger op kan leggen. Ik denk dat het een verzameling van alles wat is. Waar ik adembenemend van onder de indruk ben, zijn de vulkanen Osorno en Calbuco die – flop – zo in de verte van het meer te zien zijn. Als het weer meewerkt natuurlijk. Je zit in café ‘El Barista’, je kijkt naar buiten en je ziet die twee al, terwijl je van je bakkie nipt. Of je loopt naar het meer, dat in de zomer de badplaats is, tegenover je staan de twee bergen, die met hun verschijning de lucht sieren. Er zijn meerdere momenten geweest, dat ik hier alleen heb gezeten, voor me uitstarend naar de twee voor een deel besneeuwde vulkanen. Glinsterende ogen heb ik er van gekregen. Het feit dat ik hier veel leuke mensen, toeristen en locals, heb ontmoet geeft mij het gevoel dat ik ‘thuis’ ben, als ik er ben. Zo ook bij café ‘El Barista’. Ik heb mijn kontafdruk op een stoel dichtbij het raam van het café achtergelaten, omdat ik er elke dag heb gezeten. Voor het updaten van mijn blogs. En voor een lekker bakkie natuurlijk. Cappuccino of rood Chileens wijntje. Puerto Varas is de laatste Chileense stad die ik bezoek, voordat ik naar Argentinië ga. En dan naar huis. Voor de laatste keer geniet ik van Chili en zijn beste avocado.

Ik wil nog de Argentijnse Bariloche en Mendoza zien, voordat ik naar Buenos Aires ga. Mijn eindbestemming. Nog maar zestien dagen. Daarom spendeer ik maar vier nachten in Puerto Varas. Zeven uur van Puerto Varas vandaan, ligt Bariloche. De Argentijnse kant alweer. In de bus lees ik het boek ‘Mag ik je nummer even?’ van Sophie Kinsella, terwijl ik af en toe word afgeleid van het mooie natuur om me heen. Ik denk dat dit de mooiste busreis is, die ik tot nu toe heb meegemaakt. Nadat we aankomen, zeul ik met al mijn spullen op zoek naar mijn hostel. Eindelijk vind ik het grote ‘Tango Inn Downtown’ dat zich ergens op een berg heeft verstopt. Met de twintig graden warme zon die de boel verwarmt, besluit ik een koude douche te nemen. Met slippers en luchtige kleding dwarrel ik naar het meer toe, waar ik aan de kust op één van de grote stenen ga zitten. Het blauwe water, vele hoge bergen en kayakers sieren mijn beeld. Terwijl ik vrolijke nummers beluister, krijg ik toch tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Droevig ben ik. Ik realiseer me dat ik bijna weer naar huis ga.

Doris FurcicArgentinië, Chili, Travel, Zuid-Amerika23 February 20130 comments1
Read More

Chileense en Argentijnse Patagonië in één

Patagonië – Vele verhalen heb ik over ‘Perito Moreno’ in El Calafate (Argentinië) gehoord. De gletsjer is enorm, mooi blauw en het is spectaculair als je een brok gletsjer in het water ziet vallen. Nu wil ik het met mijn eigen ogen zien. Met een reguliere bus worden Sandra, Marine, een Belgische meid die we in de bus van El Chaltén hebben leren kennen, en ik voor de ijsmassa gedropt. Met aan alle kanten loopbruggen kun je een grote zijde van de massa van links naar rechts bekijken. Vier uur lang blijven we daar en de eerdere verhalenvertellers over ‘Perito Moreno’ hebben gelijk. Fors als het is en het ene deel is blauwer dan de ander. Maar hetgeen dat uitspringt is de eerste knal. Alsof een harde schot in de lucht wordt geschoten, schrik ik op en ik zie rechts van mij maar een minuscuul stukje van de gletsjer naar beneden vallen. Even later hoor ik de tweede knal en ik krijg het gevoel dat er een oorlog is begonnen. Adembenemender is als een groot stuk naar beneden stort. En dat is twee keer gebeurd. Met aangapende toeristen als resultaat.

Met de vijfdaagse ‘W-trekking’ van ‘Torres del Paine’ in mijn hoofd, ga ik naar Puerto Natales (Chili). Dit plan wijzig ik al heel gauw als ik met Sandra en Marine en met in totaal mijn 25 kilo zware spullen rondloop, op zoek naar een hostel. De kloppende spier in mijn achterste komt weer tot leven. Dit houd ik niet vijf dagen vol èn ik moet ook nog alle kampeergerei huren wat ook nog een hoop gaat kosten. Ik wijzig mijn idee en we doen samen een eendaagse excursie waarbij we de hoogtepunten als ‘Cueva del Milodon’, gletsjers en de ‘Torres del Paine’-berg langsgaan. Super. De volgende dag pakken we de reguliere bus om de trekking te doen om de bekende berg van dichterbij te bekijken. Met twee ‘Road Runners’ bij me trotseer ik de wind in mijn eentje. Ik ben slechts tien minuten lopend van hèt uitzichtpunt van ‘Torres del Paine’ vandaan, totdat ik opgeef en niet meer de berg kan oplopen. Ik zie een groot stuk van de berg voor me, maar ik ben niet enthousiast na de ‘Fitz Roy’ en ‘Cerro Torre’ te hebben gezien.

Punta Arenas, de Chileense stad waar veel Kroaten blijken te zijn, restaurant ‘Club Croata’ aanwezig is en waar je een baan kan vinden op een schip naar Antarctica. Mijn ervaring: geen één Kroaat ontmoet, geen Antarctica baan kunnen vinden, maar wel het Kroatische restaurant. Sandra en ik pakken de boot naar Porvenir. Daar zijn koning pinguïns te vinden. Het is een drama om naar de pinguïns te komen zonder bus en auto. Met moeite vinden we Ivan en Jose die ons daar naartoe willen brengen in ruil voor geld. Wat blijkt? Jose is van oorsprong Kroaat, spreekt de taal en zijn familie komt uit een klein dorpje vandaan waar mijn oma is opgegroeid. Met Ivan en twee toeristen uit Santiago die we op het laatste moment hebben ontmoet, rijden we twee uur lang naar de pinguïns. We komen daar aan en tachtig pinguïns van ongeveer één meter lang dwarrelen er rond met een zwart hoofd en hun kin en hals versiert met gele en oranje kleuren. We hebben eindelijk ons bestemming bereikt. Ivan brengt ons naar de grens en ineens hebben we weer geluk. Een bus naar Ushuaia komt net aan. Op naar het einde van de wereld!

Doris FurcicArgentinië, Chili, Travel, Zuid-Amerika26 January 20130 comments0
Read More

Het groenachtige en stille Carretera Austral

Carretera Austral – Nu ik in Futaleufú ben, wil ik Carretera Austral ontdekken. Oftewel het noorden van Patagonië wat betekent: alpaca handschoenen aan en dikke sjaal om me nek want het gaat koud worden. Maar nee, een hittegolf bestormt het gehele gebied waardoor ik in mijn slippers, korte broek en een topje met gaten erin de Patagonische straten bewandel. Vele straathonden bewandelen de straten, zoals je dat overal in Zuid-Amerika ziet, maar verder is het rustig. Zeer kalm zelfs aangezien vele toeristen deze plaats overslaan door de boot of bus van Puerto Montt naar Punta Arenas te pakken. Waarschijnlijk zou Carretera Austral door sommigen als een lege hol benoemd worden, anderen zouden zeggen het is een en al een mooie groene omgeving, perfect om te kamperen, trekkings te doen en ongevaarlijk te liften.

Van Chaitén naar Futaleufú, van Futaleufú naar Villa Santa Luisa, van Villa Santa Luisa naar La Junta en daar komt het: drie geweldige Chileense mannen ontmoet ik daar. Samen met de hitchhiker Hernan uit Santiago badderen we in het meer dichtbij ons hospedaje en we raken in gesprek met de drie mannen die aan het zonnen zijn. In de avond zitten we bij Armin, de tandarts van La Junta, thuis, samen met zijn twee vrienden Manuel en José Thomas uit Pucón en Temuco die nu op vakantie zijn. Gezamenlijk smullend van een heerlijke pasta met het Chileense traditionele drankje Piscola als dessert, wat eindigt op een gezellig feestje tot diep in de nacht. Ik blijf een dag langer. De hitchhiker vertrekt de volgende dag, terwijl de mannen en ik op het strand liggen, genietend van de warmte en in de avond een perfect 250 gram lapje steak eten.

De volgende dag haalt de bus me op om 07:00 uur. Tenminste dat is de planning. Door getoeter word ik om 05.30 uur wakker gemaakt en ik hoor een bus voor de deur wachten. Ineens gaat de gedachte door mijn hoofd of ik mij in de tijd heb vergist. Ik slaap ietsje verder en ik wacht rond 7 uur buiten, één uur lang, maar geen één bus komt me ophalen. Er zijn wat honden die me vergezellen, maar daar blijft het dan ook bij. Ik blijf nog één nacht, genoodzaakt en gedwongen, in La Junta, want er is maar één bus die die dag naar het zuiden rijdt. Een nadeel van Carretera Austral. Ook de zondagen zijn hier bij mij niet geliefd, want ik verveel me heel erg want alle barren en supermarkten zijn dicht. Gelukkig kan ik bij de bakker nog net aan brood komen.

Ik contact mijn Chileense maten en we gaan naar een privéstrand waar we op onze handdoeken liggen, terwijl een horde bruine-witte koeien ons van een paar meter afstand nieuwsgierig aankijken. Wellicht is het meer boosheid dan nieuwsgierigheid, want we hebben ze zonet van hun plek bij de rivier weggejaagd. Deze dag eindigt in het eten van zelfgemaakte hotdogs completos, de Chileense specialiteit met veel advocado, mayonaise, mosterd, ketchup en zuurkool erop, in huize El Dentista. Die avond neem ik – weer – afscheid van ze. Om 05:00 uur de volgende dag sta ik al op de bus naar Puyuhuapi te wachten. Van Puyuhuapi naar Coihaique, Coihaique naar Chile Chico en van daaruit de grens over naar Argentinië. Ik ben dan weer terug in het land waar mijn Zuid-Amerika reis is begonnen.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika15 January 20130 comments0
Read More

Rafting op de beste plek van de hele wereld: Rio Futaleufú

Futaleufú – Gehuld in een wetsuit inclusief schoenen die een maat te klein zijn, een reddingsvest en een helm die mijn hoofd beschermt, zit ik met een peddel in mijn handen op de opblaasbare boot. Met gespitste oren probeer ik aandachtig naar de instructies van mijn Peruvaanse rafting tour guide te luisteren, maar iets leidt me af. Mijn zwarte wetsuit trekt de aandacht van de gigantische, zwarte muggen, die mijn trekking eerder in Valdivia hebben verpest. Mijn aller-aller-allerbeste vrienden zijn weer terug. Hopelijk laten ze mij en de rest van het team met rust tijdens de rafting op de beste plek van de hele wereld: Rio Futaleufú.

200 Meter voordat het rustige, witte water in een brute kracht verandert, oefenen we de signalen, zodat we allemaal de raftingtocht van niveau 4 en 5 (!) overleven. Met de peddels in de lucht, kletterend tegen elkaar en wilde kreten als “Vamos!” zie ik het water voor me woest worden. Onze tour begeleider commandeert ons dat we snel moeten peddelen en we vliegen met de boot over de flinke golven. De neus van onze boot gaat de lucht in, als een stijgend paard en belandt weer ruw in het water.

Als de peddelaar op de tweede rij van de boot, ga ik de strijd aan tegen het brute water. Bij elke heftige golf die ik een paar meter voor me zie, krijg ik een grote grijs op mijn gezicht en een ik-daag-je-uit-blik in mijn ogen, terwijl ik met alle kracht peddel. Constant probeer ik een goede slag met mijn peddel te slaan, maar meestal raakt mijn peddel alleen de lucht aan. Door even te wachten en tegelijkertijd mijn peddel met de rest van het rafting team in het water te knallen, zijn we weer met de rivier in gevecht. Een avontuur om nooit meer te vergeten.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika13 January 20130 comments0
Read More

Ladies nights bij de Brintrup sisters

Puerto Varas – “Zou je bij ons een paar dagen willen blijven slapen?”, wordt er aan me gevraagd terwijl de drie Chileense zussen Carolina (26, studente Biochemie), Alejandra (23, pilote voor het Chileense leger) en Paula (18, upcoming studente) met gespitste oren en grote ogen me aankijken. Op mijn gezicht tover ik een glimlach, waardoor mijn ogen wat kleiner worden, en enthousiast knik ik met mijn hoofd. Ik ga met de Brintrup zussen naar hun huis/boerderij in the middle of nowhere, 38 kilometer van Puerto Varas vandaan.

Voordat ik de bus pak, doe ik eerst een trekking met Thomas en Kiki en mijn oude vrienden Pepe en Christo, die tijdens Oud en Nieuw de trekking in Villarica hebben overleefd. Zodra we uit de auto stappen, ben ik al omsingeld door acht of meer irritante zwarte muggen, zo groot als de de top van mijn pink, zoekend naar een mooie plek op mijn lichaam om mij te steken. Ze houden van donkere kleuren en laat ik nu net degene zijn die een zwarte broek en een donkerblauwe top aanheeft. De pret is algauw gedaan en ik ben blij als ik met de Brintrup meiden in de bus zit.

We worden van het busstation in Puerto Varas door de moeder van de zussen opgehaald. Cruisend alsof we in een Formule 1 wagen zitten, zijn we al na twintig minuten bij hen thuis. Ze hebben een boerderij, waarbij ze koeien, kippen, en diverse fruitplanten als frambozen en kersen hebben. Een voorraad honden en katten staan voor de deur te wachten, opgetogen dat hun bazen weer terug zijn van vakantie. Ik krijg een lik van – ik noem hem – puppy Fluffy, maar zijn echte naam is: Tobias Fernando Felipe, met dank aan de creativiteit van Alejandra.

Wat doe ik daar? De hoogtepunten: samen met Carolina frambozen plukken om küchen te maken, een tour krijgen hoe de koeien worden gemelkt, gezamenlijk met de familie aan de slag met bezems om een horde witte kippen een bepaalde kant op te leiden wat geen succes is, siëstas ervaren en het spannende Engelse boek ‘A Crime In The Neighborhood’ lezen. Maar ook een uitdagende trekking door het weiland met de meiden uitvoeren en de film ‘Magic Mike’ aan ‘n vriend van Alejandra, Felipe, introduceren die zelf stripper is geweest. Detail: ‘n strak G-stringetje heeft hij nog. Dit zijn topdagen die mijn trip een extra dimensie geven. Ik zal het koesteren. Gracias chicas!

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika07 January 20130 comments0
Read More

Actieve vulkaan Villarica beklimmen

Pucón – Gebrekkig neuriënd en zachtjes la-la-la zingend loop ik naar het strand, terwijl mijn oordoppen de salsa beat van Gloria Estefans nummers door mijn oren laten weerklinken. Ergens vind ik op het strand een vrij plekje tussen alle Chileense families in. De hete zon brandt op mijn lichaam en door het gat in de ozonlaag moet ik extra voorzichtig zijn. Een dikke, witte prut factor 50 smeer ik over mijn armen, buik, benen, hals en gezicht. Ik val achterover en ik lig op mijn rug, mijn boek lezend en de Salsa-queen horend die zachtjes op de achtergrond haar Spaanse liedjes zingt. 2013, het begint al goed.

De volgende dag staan een Nederlands koppel, een Israeliër, twee tour guides en ik voor ons uit te kijken; vulkaan Villarica is met een zeer grote pak sneeuw bedekt, nog beter dan vulkaan ‘Calbuco’ in Puerto Varas. Ik kijk naar beneden, naar mijn speciale winterschoenen, die Alejandro, de man van Gloria, strak heeft gestrikt. In mijn rechterhand heb ik de metalen stok, waarmee ik mijn leven kan redden als ik van de vulkaan naar beneden donder. Na een korte instructie lopen we achter elkaar aan met de tour begeleiders Carlos voor en Victor achter ons. Recht voor me uit kijkend, zie ik al de andere groepen voor ons gaan. Ik draai mijn hoofd om en ik zie nog meer mensen die ons volgen, alsof we een mierenkolonie vormen op weg naar een picknickmand met lekkernijen.

Auw! Een scherpe steek in mijn lies verrast me. Het lijkt alsof uit het niets een wesp me daar heeft gestoken. Maar bij iedere stap, komt de kramp op dezelfde plek terug. En we hebben nog niet eens onze eerste pauze gehad. Het wordt erger; ik en de tour guide Victor beginnen algauw van ons team af te splitsen. De uren naderen, we worden ingehaald door vele mensen, terwijl de sneeuw de felle zonnestralen reflecteert. Ondertussen probeer ik wat meer te hangen op de metalen stok, zodat mijn lies minder pijn doet. Zig-zaggend lopen we door de sneeuw, mijn tourguide loopt makkelijk door terwijl ik als een oma haar wandelende stok stevig vasthoud en ondanks dat af en toe val.

Nog 1,5 uur te gaan en mijn tourguide vraagt of ik nog naar de top wil of al met de slee naar beneden wil. Geshokkeerd kijk ik hem aan en ik zeg met de gedachten “Ben je nou helemaal?” bijna boos “Ik wil naar de top, vamos!”. Twee uur later bereiken we de top, verbluft kijk ik om me heen en ik loop naar het grote gat, waarbij het gas dat eruit komt mij laat stikken. Vlug deins ik achteruit en wandel ik met Victor verder door naar de plek waar een horde vulkanen op me wachten. Hierna sleeën wij naar beneden totdat het sneeuw onder ons is verdwenen. De warme wolk die ons een klap in onze gezichten geeft, leidt tot uitkleden. Ik zie de bus met de rest van het team. Godzijdank. Na anderhalf uur is de groep weer herenigd.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika02 January 20130 comments0
Read More

Glitterhoedjes en duivelshoorntjes in Pucón

Pucón – Er verschijnen rode blosjes op mijn wangen als ik aan Puerto Varas denk. Mijn hart slaat één hartklopping over als ik dagdroom over het verrukelijke verlate ontbijt met een echt goed bakkie, genietend van het uitzicht van de vulkanen ‘Osorno’ en ‘Calbuco’ door – heel simpel – uit het raam van café ‘El Barista’ te kijken. Ik ben hier al zeven dagen en ik wil naar Pucón om daar de actieve vulkaan ‘Villarica’ te beklimmen. Ondanks dat ik een uitnodiging heb gekregen om met een paar Chilenen Oud en Nieuw in Cochambo te vieren. Ik vertrek en arriveer. Bienvenidos en Pucón! Ik stap uit de bus en wandelend ga ik naar mijn bestemming toe: ‘Nature Hostel’.

Mede-eigenaresse Gina, de 42-jarige leuk-gekke Chileense vrouw van een niet al te grote lengte, doet de deur open en vraagt of ik Doris ben, terwijl haar twee lange, zwarte vlechten in de zon glanzen. Ze mist alleen nog een Boliviaanse hoed en ik zou zeggen dat ik de bus naar Bolivia heb gepakt. Vanaf hier begint al de dolle pret. Gloria, de andere eigenaresse, kan er ook wat van qua humor en algauw begeleidt Gina mij naar mijn slaapzaal. Zij opent de deur en daar zijn twee blonde mannen die me aankijken: Joe (of Pepe/VS) en Christoph (of Christo/Zwisterland). Relaxte heren die al een goede band met Gina hebben opgebouwd, waarbij Christo haar grootste lieverdje is. Deze heren gaan Oud en Nieuw vieren in de bush bush van het nationale park ‘Villarica’. Succes.

Tot op het laatste moment heb ik geen plannen voor Oud en Nieuw. Alleen naar het strand gaan om vuurwerk te bekijken is één ding. Uiteindelijk blijf ik in mijn hostel, diner ik mee met de gehele familie van Gloria met Gina erbij, waarbij ik grote vrienden word met Lolo, de 80-jarige ‘Don Juan’ en vader van Gloria die graag mijn 1,5 liter fles rode wijn ‘Exportatión’ wilt ‘uitproberen’. Om tien voor twaalf ren ik naar het strand met de grote fles wijn in mijn linkerhand. Het strand is bomvol met glitterhoedjes, rode, groene en blauwe duivelsoortjes die de duisternis op het strand enigszins verlichten. Zonder telefoon en horloge heb ik geen flauw idee hoe laat het is, dus ik wacht op het tellen van tien naar nul in het Spaans.

Uit het niets wordt het strand verlicht door het vuurwerk. Oh, het is twaalf uur! Ik neem een grote slok van mijn wijn en ik begin direct het lichtspektakel te filmen. Vijftien minuten lang is de lucht versierd met allerlei kleuren en uitspattingen van hartjes, explosies en rondjes. Hierna gaat de massa direct weg om naar het centrum of een dure besloten feest te gaan. Ik ga terug naar mijn hostel waar nog meer familie van Gloria zijn gearriveerd. Het feest gaat door in het hostel en met – zoals ze zichzelf noemt – ‘la brucha‘ Gina lig ik in een scheur als we aan elkaar vragen: “Donde es Pepe?”. Wij praten verder over de mannen in de rimboe van ‘Villarica’, ondertussen kijkt Lolo me lieflijk aan als hij de laatste druppel van mijn wijn opdrinkt.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika01 January 20130 comments0
Read More

Puerto Varas’ adembenemende Eerste Kerstdag

Puerto Varas – De ochtend na kerstavond word ik laat wakker, zonder plannen voor de Eerste Kerstdag. Behalve genieten van een cappuccino en een verrukelijk ontbijt met geroosterd brood en avocado, jus d’orange en chocalade muffin bij café ‘El Barista’; het dagelijkse ritueel sinds ik in Puerto Varas ben. Ik heb net mijn ogen geopend, ik dwarrel halfslaperig door het hostel ‘Casa Margouya’ en ik zie een lege tafel voor me; ontbijt gemist. Ik kijk naar de Colombiaan, met wie ik mijn slaapzaal deel, die nu recht tegenover mij op de bank zit. Hij vraagt aan mij of ik met hem de zes uur durige trekking wil doen om de vulkaan ‘Calbuco’ (2015 m) van dichtbij te bekijken. Mijn wazige blik wordt direct scherp en ik ren direct terug naar mijn kamer, kleed me aan om met hem en een Argentijns mannenkoppel – een bioloog en HR-resourcer – de vulkaan te spotten.

Na een bobbelige rit van een half uur met de gehuurde auto van de Colombiaan staan we ergens middle of nowhere voor het meer geparkeerd, waar de wandeltocht begint. Na enkele meters lopen, komt de bioloog met de grap dat hier puma’s rondlopen en wij makkelijk aangevallen kunnen worden. Er wordt direct iets benauwends in mijn hoofd geïllustreerd. Naast mijn favoriete programma ‘Locked Up Abroad’ op ‘National Geographic’ heb ik een andere documentaire gezien, die ook mijn hartje sneller doet kloppen sinds ik in Zuid-Amerika ben. Zo heb ik voor mijn vertrek naar de andere kant van de wereld, een angstaanjagend verhaal gevolgd over een koppel van middelbare leeftijd dat ergens in Amerika een trekking heeft gedaan, waarbij de man door een puma wordt aangevallen. Maar hij overleeft het, ondanks dat de puma een groot stuk huid van zijn schedel heeft afgebeten en meerdere pogingen heeft gewaagd om de man in zijn nek gruwelijk te doden. Sindsdien gaan mijn haren overeind staan als ik iets over puma’s hoor, inclusief grappen.

Het is trouwens de eerste dag dat de zon schijnt sinds ik in Puerto Varas ben. De zonnestralen prikken op mijn armen en ik zie dat deze ledematen een mooie tint donkerder worden. Mijn witte benen, blijven bedekt in mijn lichtblauwe jeans verstopt voor de zon. Ik heb het warm maar de Colombiaan bibbert van de kou en ik geef hem mijn met lama’s versierde alpaca handschoenen, de mannen geven hun handdoek wat de Colombiaan als sjaal gebruikt. Ik loop als het traagste eendje achter de rest aan, want verbluft kijk ik om me heen naar al de diverse bomen en planten wat mijn gehele wandelroute inkleurt met groen. De Scheveningse bosjes zijn hier niets bij. Daarbij heb je het uitzicht van de vulkaan ‘Calbuco’ die massaler wordt als je drie uur naar hem toe hebt gelopen. De top is bedekt met sneeuw, waardoor hij lijkt op een ijsdessert met een gesmolten hoop slagroom bovenop.

De top eindigt ergens ver boven, bij de wolken. Ik tover mijn camera uit m’n tas en ik kan het niet laten om veel foto’s te maken. Even later komen we zelfs verharde lavaresten op de grond tegen. Lava ja, maar geen puma. We rijden terug naar Puerto Varas, ik zit achterin de auto met een glimlach op mijn gezicht. Mijn gedachtes vliegen alle kanten op. Één gedachte gaat maar niet weg: ik wil een actieve vulkaan beklimmen. Mijn lach wordt groter als ik er langer over nadenk. In ons hostel eten we even wat simpels: spiegelei met patat en rijst. Daarna loop ik de hoek om naar mijn favoriete café van mijn hele trip, ‘El Barista’, voor een zeer goed kopje koffie met opgeschuimde melk. Het enige plan wat ik voor vandaag heb ‘gepland’, komt toch uit na een avontuurlijke en adembenemende ervaring op de Eerste Kerstdag. Deze cappuccino is het zogenaamde kersje op het ‘ijsdessert met gesmolten hoop slagroom’ wat ik vandaag heb gezien. Mijn Eerste Kerstdag kan niet meer stuk!

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika25 December 20120 comments0
Read More

Intieme kerstavond in Puerto Varas

Puerto Varas – Nadat de Chileense man met drugs in de bus is opgepakt, komen we eindelijk aan in Puerto Montt. Flinke wolken hangen boven de hoofden van Jillian, Javier en die van mij, zodra we zijn uitgestapt. Met Javier als ‘Captain Jack’ van de groep en met zijn rechterwijsvinger in de lucht, voelt hij waar de wind waait. Door de heftige wind die ons vertelt dat we verder moeten reizen, blijven we maar even in Puerto Montt. Eerst ontbijten we in een bescheiden houten cafétent met als eetspecialiteit küchen en tortas. Zo lopen we later naar een plek met houten huizen naast elkaar, gehouden door houten pilaren. Diverse soorten vis, kreeften en krabben kun je kopen of je loopt naar boven om direct je mond te voeren met zeevoedsel; dit is het visparadijs van Puerto Montt. Na onze machtige crabcake met lekkere witte wijn als unieke lunchcombi zoeken we de avontuur op in een andere stad. Vamos a Puerto Varas!

Na een zoektocht komen we terecht bij ‘Casa Margouya’ waar de Fransman Nico, de hostelbaas, ons ontvangt. In de ‘woonkamer’ hangt een relaxte sfeer, alsof je je eigen huis binnenstapt. Een knus hostel met een hangmat! In de vroege ochtend staan brood, jam, yogurt, muffins en bananen al te wachten op je. Naast Nico werkt ook Juan Pablo, de lieve en grote Argentijnse vent die op mannen valt en een raar zwarte krullende hangende hanenkam heeft, siert extra het hostel. Ik geniet volop van Puerto Varas en uiteindelijk wordt dit de plek waar we met zijn drieën plus vijftien anderen kerstavond gaan vieren. Deze avond wordt het grootst gevierd. Maar geen kerstboom, slechts drie opgehangen grote gouden strikken. Mariah Carey met haar ‘All I Want For Christmas’ heb ik op aanvraag één keer gehoord. Gelukkig is er YouTube en al zijn kerst clips.

De keuken van is zeer druk en het koken van de vele gerechten voor kerstavond heeft de temperatuur in die kamer zeer doen laten stijgen. Jillian en ik maken een groentestoof met parelcouscous. Ons kerstexperiment. Na enkele uren in de ‘sauna’ te hebben gestaan, is het gerecht klaar. Aan tafel! Een verzameling van guacamole met tacos, ceviche, braziliaanse bonen specialiteit, sauerkraut, garnalen en meer. Met bier, witte en rode wijnflessen, maar ook Chileense wonderen en zelfgemaakte Glühwein. Het eten, drinken, praten, gieren, lachen en brullen wordt milder als ik als één van de weinigen overblijf samen met Javier, Juan Pablo en een Fransman. Ik geef de die hards een knuffel en ik neem afscheid van Javier. Hij vertrekt met Jill op Eerste Kerstdag naar Bariloche, Argentinië. Mijn maag zit bomvol van de drank en het eten. In mijn bed beluister ik nog één keer het nachtegaalstemmetje van Mariah Carey, maar bij de eerste hoge noten van haar ben ik al in het verre dromenland.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika24 December 20120 comments0
Read More

Chileense man met drugs opgepakt

Puerto Montt – Zittend in een twaalf uur durige busrit van Santiago naar Puerto Montt, beluister ik mijn mp3-player. Een oudere opgetutte dame zit naast me met haar schoudertas op haar schoot. Iedere keer heb ik mijn ‘Lonely Planet’ in een plastic tas op de grond van een bus liggen, gereed om opgepakt en doorgelezen te worden. Maar als ik in de bus zit, prefereer ik alleen muziek te luisteren, naar buiten te kijken en weg te dromen. Totdat een Chileense jongeman drugs in zijn bezit heeft en Chileense FBI-honden op hem afkomen.

Het wordt nacht, de hemel wordt pikkedonker en de busmeneer wilt mijn raamgordijn dichtdoen, terwijl ik naar de sterren kijk. Even later sluit ik mijn ogen en dommel ik in. Daarna open ik algauw mijn ogen. Mijn amiga Jillian slaapt in een stoel voor me, naast haar Chileense manlief Javier. Dromend kijk ik vanuit mijn raam naar buiten. Mijn droomwereld wordt lekgeprikt als mijn bio-alarm afgaat; ik moet hoognodig plassen. Ik houd het nog even vol totdat we tien kilometer van Puerto Montt zijn. Uiteindelijk staat de bus stil en ik sta direct op voor een plasbeurt. Met mijn tas loop ik naar voren om via de trap naar beneden te gaan.

Het toilet lacht me toe, maar de weg wordt geblokkeerd doordat de Chileense FBI met een labrador in de gang staat. Drugscontrole! Erg spannend moment is dit altijd. We wisselen van plek en de FBI-man loopt met de hond naar boven. Ondertussen geniet ik volop van mijn plasje op het krappe toilet. Opgelucht en wel loop ik met een lege blaas naar boven en ik ga op mijn plek zitten. De hond en de FBI zijn nog steeds op de eerste verdieping van de bus. De labrador is blij en loopt van de ene kant naar de ander. Hij kan niets vinden, maar toch is hij enthousiast om iets. Een tweede hond komt hier rondsnuffelen. Ook hij paradeert als een dolle, maar helaas, hij vindt niks.

De eerste hond komt terug en loopt eerst naar voren dan naar achter en weer terug. Hij ruikt wat, dicht bij mij in de buurt, ik word zenuwachtig ondanks ik volledig onschuldig ben. Met de minuut kwispelt het dier zijn staart sneller en sneller. Hij besnuffelt een 50-jarige man met een cowboyhoed, maar het vierpotige dier loopt algauw verder. De hond loopt ietwat naar achter, van mij vandaan, snuffelt als een razende bij een jongeman. In één keer stopt de hond en gaat recht naast de stoel van deze man zitten, hem aankijkend met een uitstekende tong uit zijn mond. Waarom staat de hond stil?

De – ik schat – 27-jarige blonde man kijkt de hond aan, terwijl ik de man nieuwsgierig observeer. Plotseling kijkt hij mij aan. De mierda-ik-ben-gepakt-rode-wangetjes zijn nergens op zijn gezicht te bekennen. De FBI-man komt in actie en vraagt aan de man om met hem mee te lopen. Zodra hij buiten is, moet hij zijn backpack uit de bus pakken. Paar minuten later loopt de man terug naar zijn stoel, achternalopend door de FBI. Hij vist een pakket zo groot als een broodtrommel van zijn plek vandaan, loopt achter de FBI aan en mompelt maldito terwijl ze naar buiten lopen. De bus rijdt verder, zonder hem.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika20 December 20120 comments0
Read More

Valparaiso is hot!

Santiago – Mijn backpack heb ik al voor de dertigste keer ingepakt. Ik ben klaar om ‘even’ 24 uur in de bus zitten om van San Pedro naar Santiago te reizen. Dit doe ik samen met mijn Engelse reiskameraad Marcel. Alles gaat goed, behalve het ene moment dat Marcel door de koffiedame wordt afgeleid. Binnen twee seconden – flop – is zijn tas spoorloos verdwenen. Chau paspoort, camera, vele foto’s, smartphone… todo weg! Marcel kan zichzelf wel voor zijn kop slaan. De nieuwe papieren regelt hij wel in Santiago en hij rijdt verder met me mee naar de Chileense hoofdstad. Van daar scheiden onze wegen en ik ga voor een dagje naar de kleurrijke stad: Valparaíso. Mevrouw ‘Foetsie’ gaat op visite bij het Hollandse koppel Laurens en Maureen!

De volgende dag sta ik vroeg op. Tenminste dat is mijn plan maar ik draai me weer om en slaap verder tot half tien, het tijdstip dat ik eigenlijk uit mijn hostel moet vertrekken. De turbo-energie start ik op, ik douche vliegensvlug, doe mijn kleding aan en eet mijn ontbijt. Daarna pak ik de metro naar het busstation. Even later kom ik aan in Valparaíso. Ik loop naar de plaza Sotomayor en zie de Hollandse blondine op me wachten in café ‘Melbourne’. Geknuffel en een kus, want we zijn na onze ontmoeting op de Spaanse school in Buenos Aires drie maanden geleden, weer herenigd. Zo ook is Laurens erbij en de middag begint volop met gebabbel over onze reiservaringen, mèt een bakkie erbij.

Laurens en Maureen zijn mijn tour begeleiders voor vandaag en we lopen langs de creatieve straten, volop met grafiti besmeurd. Mooi! We lopen de trappen af en staan stil voor een groene deur. Een oudere meneer doet de deur open en staat al klaar met zijn koekjes. We krijgen er ieder één, betalen hem en lopen verder naar beneden. Deze speciale, lekkere koekjes zijn op de Chileense tv geweest. Als ik hier alleen zou lopen, dan had ik nooit geweten wat er achter die deur schuilt. We lopen naar het ‘Fauna’ hotel/restaurant met een balkonnetje en uitzicht op de stad. De zon verwarmt mijn gezicht en we bestellen een witte wijn, wat perfect matcht met de carpaccio als voorgerecht en de vis als hoofdgerecht. De gecombineerde smaken voortvloeien in mijn mond en oh lezers, dit is volop genieten.

Slenterend met een bijna volle buik gaan we verder. Ik kijk omhoog en teleurgesteld kijk ik weer voor me. Het is zeer bewolkt en de zon verschuilt zich ergens daarachter. Mijn fleurige bikini heb ik helaas voor niets aan gedaan. Dan maar een toetje; we hebben toch alle tijd en lopen naar ‘Iris’ toe. Gezellig, huiselijk en artistiek cafeetje met ‘Illy’-koffie en overheerlijke taarten. Eindelijk een goed bakkie. Zeldzaam, want als je een bakkie in Chili bestelt, krijg je heet water met het koffiepoeder van Nescafé erin. Voilà, smerige koffie tot uw beschikking! Door de taart loop ik als een Sumo-worstelaar moeilijk verder. En kijk, we gaan weer ergens zitten voor bier en koffie. Hierna gaan we verder naar de laatste stop: de bushalte. Ik neem afscheid van Valparaíso en het gezellige stel. Geen tranen, want we zien elkaar wel weer in Utrecht.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika18 December 20120 comments0
Read More

Het zanderige San Pedro de Atacama

San Pedro de Atacama – Arequipa is mijn laatste stop in Peru geweest. Dat betekent: bijkomen van de voedselvergiftiging, paardje rijden, zitten op de balkonnen bij Plaza de Armas, verrukkelijke rundvleessandwich met avocado en weer een lekkere pizza eten, zonnetje op me laten schijnen en één hap van een gegrilde, eng kijkende cavia nemen. De derde dag vertrek ik vroeg in de ochtend naar Tacna, dan Arica (Chili) en met vervoer nummer drie naar de woestijn van Chili: San Pedro de Atacama, het kleine maar fijne stadje, vol met zand.

Wat is het hier genieten geblazen. Ik blijf hier ook maar een paar dagen, maar dit is echt een mooie plek om de tours ‘Valle De La Luna’ en ‘Laguna De Cejar’ te doen. Deze goedkope excursies hebben mijn hart geraakt. De eerste is dè tour om het woestijngedeelte en de mooie zonsondergang te spotten! De Cejar-tour geeft je rust. Eindelijk na drie maanden reizen is het zonnig, lekker warm en er is een plek om te zwemmen. Drijvend in het water van de eerste lagune kan ik ontspannen. In de tweede duik je in het koude water, waarna je met een verschrikt gezicht en blauwe, trillende lippen de lagune uitkomt.

Vergeet niet waar San Pedro bekend om staat. Rond 21:30 uur is de hemel zwart maar schittert het vol met honderdduizenden heldere sterren en zie je ook de Melkweg de lucht versieren. Je mond gaat open, je gaapt de lucht aan, na een minuut gaan je hersenen weer beginnen met werken. Daarna geven je hersenen jou weer de opdracht om je mond te sluiten. Zodra dit is gebeurd, kijk je weer naar de magische lucht en dan gebeurt het ‘aangaapriedeltje’ opnieuw. San Pedro heeft een schitterend plekje in mijn hart.

Doris FurcicChili, Travel, Zuid-Amerika15 December 20120 comments0
Read More