Category: Travel

Zoutvlaktes, flamingo’s, coca bladeren en Hanson

Tupiza – Samantha’s dag nadert dichterbij voor haar Inca Trail wat de 9e van november zal starten. Aangezien we een toffe groep – zelfde team als in de vorige blog – hebben, besluiten we om de beroemde Boliviaanse zoutvlaktestour van Tupiza naar Uyuni van vier in drie dagen te proppen. Dan kan Samantha wat meer ademhalen voordat ze de pittige vierdaagse trekking in Peru doet. Hopla, flinke mik van een geld neergeteld voor de zoutvlaktestrip en de volgende ochtend staat de jeep al klaar, onze backpacks liggen bovenop de grote wagen, Javier onze chauffeur zit al achter het stuur, zijn kleine zusje van 30 jaar, Bilma oftewel onze kok met twee zwarte vlechten zit achterin, ook gereed voor de rit. Wij klimmen ook in de jeep en de Portugese tour verkoper geeft op het laatste nippertje de dikke, gebruikte slaapzakken waar we extra voor betaald hebben.

Vamos! De coca leaves liggen al klaar in een groen, plastic zakje naast Javier die al na enkele seconde zijn rechterhand in de cocaïnezak doet en een berg coca eruit haalt en zo een handjevol in zijn mond stopt. De grote coca bol in zijn rechterwang is blijkbaar niet groot genoeg. Na een paar Cumbia liedjes van Javier en de Poder Guadaña cd van mij, wordt m’n Ipod aangesloten. Lenny Kravitz verdrietige gejammer wordt als eerste gedraaid maar we gaan algauw door naar het volgende nummer. Paar liedjes verder, worden de eerste noten van een jaren ’90 klassieker gespeeld. Owen en Jaber worden direct wakker, zingen vrolijk mee en Owen is helemaal blij als hij het refrein van ‘Mmm…bop’ van Hanson hoort. Dat verwachten Samantha en ik niet van deze stoere binken. Maar we raken al helemaal perplex als ze met Sinead O’Conner ‘Nothing Compares To You’ meeblèren. Het bewijs is op video te zien.

De tour is te gek! We zien vulkanen, de zoutvlaktes en veel mooie lagunas met vele flamingo’s die in een grote groep bij elkaar staan. Het is heel vroeg als we bij de eerste lagune aankomen. Daar zien we een aantal flamingo’s als Owen tegen mij roept dat ik mijn ogen open moet doen want het is één van de mooiste plekken van de wereld. Ik kijk hem ongeinteresseerd aan, als het alarm bij me afgaat dat ik ieder moment kan overgeven. Ik voel dat alle kleur uit mijn gezicht is weggetrokken. Hij vraagt aan mij of ik een foto van hem kan maken. Met de camera in mijn hand kijk ik hem droog aan. Ik zeg met een monotone stem: “Ik heb het gevoel dat ik over mijn nek moet gaan, maar natuurlijk maak ik een foto van je.” Ik maak een foto en ik ben ‘foetsie’. Paar tellen later heb ik op één van de mooiste plekken op aarde overgegeven.


Salta, laatste stop in Argentinië

Salta – Langzaamaan vertrek ik richting het noorden van Argentinië, op weg naar Bolivia. Salta is de laatste stop in Argentinië waarbij wij twee nachtjes blijven. Wij, als in Samantha en ik, én nog twee mannen erbij. Rasechte Ierse Owen en Engelse Jaber (a.k.a. Gabber) met Filipijns en Pakistaans bloed stromend door z’n lichaam, ontmoeten we in de bus van Iguazú naar Salta. Salta-actie! We doen met een busje vol toeristen even een turbotour rondom Salta en Jujuy om de Argentijnse zoutvlaktes en de berg met zeven kleuren te bezoeken. Plekken die tot hoogteziekte kunnen leiden. Je zit tenslotte op een hoogte van 4000 meter. Por que no? Schaf “coca leaves” – jawel, de bladeren van de cocaïneplant – aan, prop een stapeltje in je mond en laat het lekker z’n gang gaan! Beste remedie volgens de lokale bevolking.

Even later kijk ik rechts van mij. Samantha, die naast me in het busje zit, kijkt me aan met half geopende ogen en probeert te glimlachen maar het gaat moeizaam. Ik lach haar uit en ik leg uit waarom ik giechel. Ze kijkt me met haar bruine kijkers langdurig aan en ze schiet ook in de lach. Volgens haar heb ik ook slaperige ogen en reageer ik traag. Onze tour guide weet wat er aan de hand is: ons gedrag is een mix van hoogteziekte en het gebruik van de coca bladeren. Geef ons een stickie en een mutsje met de welbekende Jamaicaanse kleuren, zet Bob Marley muziek aan en dan is het plaatje compleet. Plotseling hoor ik een luide “PSST”  van waar de buschauffeur zit, vlak voor me dus. Tegelijkertijd wordt de binnenkant van de bus gevuld met witte schuim/rook. Ik schrik van deze ludieke actie, ik ga recht zitten in mijn stoel en het geluid en de rook eindigen ter plekke.

Ik draai me om naar de overige passagiers en ze kijken me nieuwsgierig aan. Ik heb geen flauw idee wat er aan de hand is en ik kijk weer naar voren. Ondertussen kijken onze chauffeur en tourbegeleider mij (!) aan. Ik ben degene die de brandblusser – per ongeluk – met mijn voet heb ingedrukt. Uiteindelijk hebben we de hele dag suf gereden om in een dorpje voor drie uur vast te zitten en om daarna alleen de zoutvlaktes te bekijken. Want wat is er gebeurd tijdens de rit? De verslaafde coca leaves gebruiker van een buschauffeur reed te snel waardoor er iets aan de onderkant van de bus is kapot gegaan. Om half één ‘s nachts komen we – 65 euro lichter – aan in ons hostel. We gaan direct maffen voor de busrit in de volgende ochtend: Vamos a Bolivia!


Doodstil voor ‘de Keel van de Duivel’

Puerto Iguazú – Lopend in de natuur van de Puerto Iguazú watervallen in Argentinië, komen we vaak de Coatamundes dieren tegen. Bruine wasberen look-a-likes met een grote snuit, een gestreepte bruin-crèmekleurige staart en zwarte klauwen van vier centimeter die uitstekend werken om het eten van toeristen te stelen. Hoe langer we lopen, hoe meer zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd naar beneden druppelen. Ik kijk naar mijn reisbuddy, Samantha uit Zwitserland. Ook bij haar rolt het zweet van haar gezicht af. Het is hier warm en ik wil het liefst al mijn kleding uitdoen en een duik nemen in het bruine water. Het is hier ergens mogelijk, maar waar?

img_7031bewerkt

We komen aan op het kleine treinstation dat ons leidt naar ‘La Garganta del Diablo’ oftewel ‘de Keel van de Duivel’. De rit duurt maar enkele minuten, ondertussen worden de toeristen verrast door een horde wit-geelachtige vlinders die alle kanten opvliegen door het luide geluid van de trein. We stappen uit en in de verte horen we het massale water in het diepe vallen. Lopend over de brug worden we aangeraakt door de vele vlinders. Zo heb ik drie vlinders die met me meeliften. Een vlinder met zwart-witte strepen proeft mijn schouder met zijn groene tong die hij zo één, twee, drie uit zijn mondje rolt, terwijl een zwarte met een Windows-blauwe kleur er doorheen mijn rechterarm aan het bewandelen is. De derde variant lijkt op de tweede en blijft stilstaan op mijn hand. Por qué no?

img_7485bewerkt

Even verderop zien we twee tropische vogels, Argentijnse eksters, die van tak naar tak gaan: pikzwarte, blauwe veren en kanariegele ogen die je nieuwsgierig aankijken. Het geluid van het water wordt krachtiger en we bewandelen de route verder. Mijn mond staat open als ik ‘de Keel van de Duivel’ zie. Een immens, grote waterval die zelfs even het tikken van mijn hartje voor één sec. laat stoppen. De zweetdruppels zijn inmiddels gemengd met kleine waterspetters van de waterval. Na enkele fotokliekjes laat ik mijn camera rusten en ik sluit me af van de toeristen die om me heen staan. Ik kijk naar de krachtige val van het water en ik voel me gewichtloos en vredevol. Nee, niet vredevol, maar voldaan. Ik ben doodstil. Mijn geblokkeerde brein kan alleen het beeld voor mij opslaan. Omschrijven wat ik zie, kan ik wel, maar de kracht van deze waterval gaat dan verloren. Kom naar Argentinië en ervaar het zelf.


Paragliding & skydiving: adrenaline in overvloed

Cordoba – Donkerbruine, verwilderde ogen omringd met kraaienpoten zijn op mij gericht. De man die tegenover me zit heeft een mannelijke, brede kaak met een ruwe baard van een dag of twee. Zijn kastanjebruine haar bereiken zijn schouders en zijn manen wapperen naar achteren zodra er een briesje langskomt. Zijn dunne lippen bewegen zodra hij aan me vraagt of ik Spaans spreek. Deze man is mijn paraglide-instructeur. Volop genietend van de zon in La Cumbre, zit ik samen met Christian Fechu Ferrari, mijn paraglide-instructeur, en zijn collega’s Toti Lopez en wat-is-zijn-naam. De zon brandt op me wat ik niet meer gewend ben door de kille kou in Puerto Piramides. Na onze belabberde bakkies stappen we op om met hun auto naar de paraglide berg te gaan. In de auto ontmoet ik Julie en Phill van Californië. Een oudere koppel waarvan Julie de avonturier is en Phil meer tranquilo is en no-way wilt paragliden.

Eerst is Julie aan de beurt en samen met haar jonge instructeur Matias rennen ze naar het einde van de berg en één tel hierna zweven ze in de lucht. Mijn beurt. Ik sta aan het einde van de berg en ik ben vastgeklikt aan Ferrari die achter me staat en alle kabels en gespen controleert. Mijn spiegelreflexcamera bungelt om mijn nek en ik kijk naar beneden. Ik zie al direct hoe mijn camera naar beneden kan vallen en in 100 stukken verloren gaat. Toti zegt tegen me dat ik de touwen bij mijn heupen moet vasthouden. Ik doe dat; ik en Ferrari zijn er klaar voor. We rennen naar het einde, ik houd de riemen bij mijn heupen vast en bij stap zes voel ik de grond niet meer. We stijgen op en na enkele seconden zegt Ferrari dat ik mag zitten op het speciale riemenstoeltje. Mijn mond gaat open van de mooiheid wat ik om me heen zie. Bergen, bergen en bergen maken de uitzicht adembenemend. Fly away, letterlijk.

De volgende dag ga ik voor nog meer actie: skydiving! Ik word opgehaald en met een kersvers koppel dat sinds hun trip in ‘Machu Picchu’ verloofd zijn, worden we vervoerd naar het grote veld in Cordoba waar een kleine vliegtuig op ons zit te wachten. We lopen naar het kantoor, ik betaal en onderteken een document waarin ik de organisatie niet aansprakelijk kan stellen voor als er wat met me gebeurd. Ik krijg een raar gevoel als mijn pen contact maakt met het document. Één van de skydive instructeurs kijkt me aan en zegt dat ik aan de beurt ben. Ik doe mijn speciale gespenpakkie aan en ik loop met mijn skydive instructeur naar het vliegtuig. Ik zit met mijn rug tegen de stoel van de piloot en ik doe mijn plastic brilletje alvast op. Mijn instructeur maakt al foto’s van mij. Ondertussen ben ik heel erg opgetogen.

Een paar minuten later bereiken we 2500 meter. Ik moet me omdraaien en op mijn instructeur zitten. De piloot doet de deur open en direct voel ik een krachtige wind die de binnenkant van het vliegtuig wild verkend. Ik en mijn instructeur kruipen naar de deur. Mijn benen hangen rechts van de deur, kin naar boven en armen gekruist voor mijn borst. Whoesh! Ik donder naar beneden en mijn wangen en oorlellen gaan alle kanten op. Adrenaline stroomt door mijn lichaam en mijn hartslag pompt twee keer harder dan normaal. De instructeur klopt drie keer op mijn schouder en ik open mijn armen. Met een volle snelheid val ik naar beneden en na een tijdje opent mijn begeleider de parachute. Ik zie huizen en enorme grasvelden onder mij. Drie minuten later beland ik met beide voeten op de grond. Mijn hart klopt nog steeds als een malle. Ik wil nog een keer!


Poder Guadaña, cumbia & chicos locos

Cordoba – Chico loco, de 1.92 meter lange Argentijnse beach boy met een lekkere wilde bos krullen en enorme adhd-trekjes, Jesús de Mexicaan die een gevaarlijk litteken op zijn voorhoofd heeft en als kok door het leven gaat, Jorge de Colombiaanse professor die van elk fotowaardig gebouw een kliekje van dat en van zichzelf maakt, Thiago de wat kleinere Braziliaan met de Marilyn Monroe moedervlek die in het hostel als manager werkt en graag onder werktijd z’n stickie met anderen deelt, David uit Salta die meer een kat uit de boom figuur is maar toch van kletsen houdt als je begint met praten en tot slot Niño de Argentijnse gaylord waarmee ik de slaapzaal deel maar verder zeggen dan hola en chau gaan we niet. Na een kennismaking met de latino’s, loop ik door de gang van het Link Cordoba Hostel op weg naar slaapzaal nummer 7.

Ondertussen hoor ik een paar meter verderop een kabaal van vijf latino mannen van picolo en grande formaten die springend op me afkomen. Opgetut met dikke zwarte, donkerbruine rastaharen en flinke baarden die hun kinnen verschuilen achter het ruwe, semi-gekrulde haar. Hun gezichten zijn versierd met piercings die hun wenkbrauw, lip of oor een tikkeltje laten glinsteren. Colosale tatoeages verbergen hun Zuid-Amerikaanse huidskleur. Door de gigantische tube die de linkeroor van de ietwat kleinere amigo heeft gedoorboord, kan ik de borst van de 1.97 meter lange latino dude spotten, die achter hem aanloopt. Het zijn de mannen van de Chileense band: Poder Guedaña. Met deze knuffelbeertjes heb ik bijna mijn slaapzaal moeten delen. Dan ga ik toch voor de stille Argentijnse gaylord als kamergenoot.

Rond middernacht trekken mijn ogen het licht niet meer. Ik zeg tegen chico loco dat ik even een powernap van 1,5 uur ga doen. Hij zal me wakker maken á la Argentine style. Ik loop naar mijn kamer en ik beluister één nummer, voordat ik in een diepe coma beland. Even later voel ik twee vingertoppen die de huid van mijn schouder indrukken. Ik reageer subtiel en slaap weer verder. Plotseling: met één ruk aan mijn matras, lig ik op de grond: klaarwakker om naar het concert van Poder Guedaña te gaan. Bedankt, chico loco. Om 2 uur ‘s nachts sta ik met een paar latino’s van mijn hostel en met Sofie uit België en Mike uit Amerika in Club R. Ik bestel een cola en ik krijg een plastic beker van één liter terug voor AR$15. Ik kijk om me heen en ik zie chicas rondlopen met buiktruitjes die in de jaren ’90 populair waren. De pre-act bestaande uit tien man begint met spelen en maakt het publiek aan het Sirtaki-dansen. En nu de behaarde Chilenen van Poder Guedaña. Ze staan voor hun microfonen, synthesizer, percussie, drums en gitaar. Een mix van Afrikaanse en Colombiaanse salsa-achtige muziek oftewel Cumbia weergalmt in de zaal. Top!


Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google