Category: Travel

´N borstvin, smoking suits en´n onderdrukte traan

Peninsula Valdés – Ergens onder het fleecejack, mijn paarse vest, een topje en de paarse sjaal van kashmirwol uit India probeert mijn lichaam zich te beschermen tegen de krachtige wind die over heel het schiereiland Peninsula Valdés een pijnlijke koude steek in de gezichten van de toeristen achterlaat. Zonder handschoenen blijven al mijn vingers niet warm. Na enkele minuten ondergaan ze een metamorfose waarin ze van een witte en olijfachtige huidskleur in rode, gekoelde en oud-uitziende vingers veranderen. Ik krijg een lopende neus als ik langer dan dertig minuten buiten sta.

img_6196bewerkt

Mijn ogen beginnen te prikken en mijn pupillen worden verrast door een vochtig kleed dat mijn zicht wazig doet lijken. Een paar keer rustig knipperen en ik voorkom dat er een deel van zich afsplitst en over mijn roodkleurige wangen naar beneden stroomt. Het is de shot van de zeldzame zuidkapers, die maar enkele meters van het strand en mij vandaan zijn, mijn ogen bevochtigen. De noordkapers van vijftien meter lang zijn rustig aan het genieten en ‘dansen’ in het water door met hun lichamen langzaam te draaien. Ondertussen zie je één voor één de borstvinnen uit het water steken, een klein tipje van het hoofd bekleedt met unieke huidwoekeringen waarop zeepokken groeien, de gladde rug die vaak te zien is nadat de walvis zijn hoofd heeft laten zien en wat zelden gebeurt: de staart waarvoor iedereen strak staat van het wachten om de perfecte kliek te maken

img_6176bewerkt

Samen met de drie Belgische dames Aline, Marie en Flore, en Samantha uit Zwitserland die we in de bus hebben ontmoet, rijden we met onze gehuurde auto in drie dagen door naar Punta Norte, Caleta Valdes, Punta Delgada en Punta Tombo. Een wildlife rijkdom van mooie beesten als de Magellanic pinguïns, zee-olifanten en -honden, guanacos, gordeldieren en choiques (een familielid van de struisvogel). Ik heb er geen woorden voor. Maar wat ik echt muy triste vind, is dat er nergens orka’s zijn te bekennen. Hun slimme aanvaltactiek op de jonge zeehonden gebeurt alleen in februari en maart. Que lastima! Ondanks dat de wind mijn lichaam doet veranderen in een ijsblok, voel ik me zo warm als een kachel en zo licht als een veertje. Mijn hersenen zijn gevuld met ongelofelijke beelden die gepaard gaan met luidruchtige wow-kreten, spastische armbewegingen en een springende Doris van ultiem geluk.

img_6242bewerkt

 


Buenos Aires in één schrijfpakketje

Buenos Aires – Mate met je Argentijnse, Ierse, Braziliaanse, Uruguayaanse en Franse kersverse maten delen op je eerste avond in BA, zes bars op één avond ontdekken met de ‘Pub Crawl club’, meerdere keren staren naar het grote stuk vlees op je bord, live tango shows in de straten van San Telmo bekijken maar ook in één van de oudste cafés van BA: ‘Tortoni’. Live street acts en muzikanten in de creatieve straat ‘Florida’ spotten en genieten van de act van de lange, zwarte, harige entertainer met zijn kleurrijke ogen: ene oog is bruin en de ander blauw. Deze Argentijnse meneer houdt ervan om zich te gedragen en te kleden als een vrouw. Samen met zijn gespierde breakdancers en een schreeuwlelijk maken ze een te gekke show voor de daklozen, de welgestelde porteños, de Spaanstalige toeristen en ik.

Ik ga verder: tango privélessen hebben van een 36-jarige onaantrekkelijke Argentijnse tangoleraar met behaarde rug + nek en uitpuilende ogen. Ik stop ermee als de lippen van mijn ‘professionele’ tangoleraar op mijn lippen belanden. Als het wel mijn type is à la. ‘La Bomba De Tiempo’ meemaken waarbij viertien man op hun drums zich laten gaan wat een fantastische, ritmische up-beat verrukking is met blowende Argentijnen om me heen. De lekkerste milkshake met Baileys drinken in ‘n goedoude rock & roll tent op ‘Plaza Armenia’. Denk ook aan de drie weken Spaanse lessen bij ‘Verbum’ en ‘Spanglish’ waar ik mijn Spaans heb kunnen oefenen. De toeristische straten van La Boca spotten zonder het risico te nemen om de andere plekken van La Boca te bezichtigen, want voor je het weet loop je daar met je lege broek- en jaszakken omdat je zonet bent beroofd van je tas, geld én telefoon.

Tot slot kijkend naar een concert van het populaire Argentijnse folklore band Los Quatros De Cordoba in het kantoorgebouw van ‘La Presidenta’ Christina Kirchner in ‘Casa Rosada’. De porteños zingen en klappen mee op de Spaanse ritme en wij, de Belgen Zeynel, Laurence én ik, la-la-la-zingend en subtiel swingend op onze stoel, applaudiseren we met de Argentijnen mee. Inmiddels heb ik Buenos Aires verlaten voor een semi-cama busrit van 20 uur op weg naar de zuidkapers, zee-olifanten en -leeuwen, pinguïns en soortachtige lama’s: de guanacos. Next stop: Peninsula Valdés! Ik kan niet wachten op wat wildlife!


Porteños, van hoge zolen tot zwart gelikte manen

Buenos Aires – In de verte zie ik schoenen. Vans, dc’s en all stars besmeuren de tegels, net als in Nederland. Maar de vrouwelijke Argentijnen lopen vooral op rare schoenen met hoge zolen, een tikkeltje van die Spice Girls schoenen. “Heel apart.”, zegt de dame die direct op straat opvalt als ze in haar ‘Palladiums’ en met een flits en blitz fleecejack van ‘O’neill’ aan ronddwarrelt. Plus een rugtas om het plaatje van de toptoerist compleet te maken.

Enfin, de helft van de Argentijnen stammen af van de Italianen die in de 20ste eeuw hier naartoe kwamen. Inmiddels zijn de mannen opgepimpt tot modebewuste en gelikte Italianen met een tikkeltje Indiaans bloed, stromend door hun lichamen. De lange, zwarte en glanzende manen zijn strak naar achteren vastgebonden met een elastiekje á la Antonio Banderas in de film ‘Desperados’. Voor een groot gedeelte klopt dit plaatje, alleen modebewust zijn, kennen ze hier niet echt.

Argentinië staat bekend als het land dat het meest Europees lijkt vergeleken met de overige Zuid-Amerikaanse landen. Dat klopt ook. Porteños, locals van BA, met blonde haren en blauwe ogen paraderen hier rond, dan heb je de mixjes: Italianen (of iets anders) gesmolten met een portie bloed van de indianen en dan de op en top indianen look-a-likes. Geef ze een paard, een lapje koeienleer voor de edele delen, een zelfgemaakte speer et voilá ze bestaan weer!

Ik ben nog niet weggegaan van mijn plek op de trap. Het beeld voor me begint weer scherper te worden. Diverse doordringende ogen kijken me aan als ze me zien. Kijken de locals me aan, omdat ze weten dat ik een toerist ben? Vinden ze me aantrekkelijk of vinden ze mij een aantrekkelijke toerist om te beroven? Porteños, jullie zijn een fijn volk.


Eerste dag in Buenos Aires

Buenos Aires – Bij de receptie van het hostel wacht ik op mijn verlate backpack, die op dit moment naar mijn hostel wordt vervoerd. Datgene waarvoor ik vreesde is ook daadwerkelijk gebeurd. Mijn 17,2 kilo zware backpack ging niet met me mee naar Buenos Aires. Hij bleef achter in Atlanta. Gelukkig veranderde deze situatie mij niet in een geflipte stresskip, normaal gesproken gebeurt dat wel. Maar misschien komt dat nog als ze met de verkeerde backpack komen aanhuppelen.

De minuten verstrijken en ik wacht nog steeds. Ze houden het spannend. Ondertussen denk ik terug aan mijn eerste dag in Buenos Aires. Mentaal kapot als ik was na een grote vliegreis van in totaal 19 uur met er tussen nog een uitgebreide rustpauze van vijf uur in Atlanta, zat ik daar in de dining room van mijn hostel: een romannetje te lezen met mijn half geopende ogen. De tandenstokers die bij de slapende Tom van ‘Tom & Jerry’ werden gebruikt, kon ook wel aan mij gegeven worden.

Voor deze halve slaaprust in de dining room ging ik mijn kamer checken: een slaapzaal voor zes dames. Ik liep met mijn knullige handtas, zonder mijn backpack die tien vlieguren van mij vandaan was, de trap op. De deur van kamer 308 was al open. Ik deed de deur open en ik zag drie stapelbedden met de daarbijhorende lockers in de kamer gepropt. Ah ***! alle onderste bedden waren al bezet. Ok, dan maar boven maffen. Aan het uiteinde van de stapelbedden hingen er gammele trapjes eraan. Ik deed vijf stappen omhoog en terwijl ik als een onstabiele persoon de trap beklimde, ging het stapelbed alle kanten op.

Maar nu weer even terug naar mijn romannetje-lezen-terwijl-je-brak-bent-avontuur. M’n maag knorde van de trek en ik zag alleen eten en drinken voor me. Ok, ik had erge dorst en honger dus. Maar door de hartverwarmende verhalen over hoe veilig Zuid-Amerika wel niet was/is, begon ik een beetje loca te worden. Zo erg dat ik niet eens het hostel uit wilde komen, omdat de enige spullen die ik had direct gestolen zouden worden. Net gearriveerd en ik had alweer #123 doemscenario’s in mijn hoofd ontwikkeld. Na zoveel waarschuwingen in Nederland en van de Argentijnen in het vliegtuig te hebben gekregen, begin je vanzelf een beetje paranoia te worden. Maar binnen één minuut was ik met een sandwich, een fles water en mijn tas met volledige inhoud alweer terug in mijn hostel.

M’n broodje met ham en kaas was niet te eten. Maar ik ging doorrr tot het bittere eind (bijna dan) totdat m’n blik op een poster met ‘Mate tasting meeting’ viel, een evenement dat gepland stond voor die avond! Mate is dè drinkspecialiteit van de Argentijnen. De 23-jarige single traveller Francaise Laure durfde de uitdaging met me aan. Algauw zaten we met een paar Argentijnen, een Ierse vent en een oude, charmante vent uit Uruguay de mate met elkaar te delen. Mate heeft een pitige, bittere smaak maar mensen: mate wordt mijn nieuwe bakkie!

De telefoon bij de receptie gaat. Mijn backpack is beneden bij de beveiliger gedropt! Ik ren met een glimlach naar beneden, maar tegelijkertijd houd ik mijn hart vast. Ik begroet de beveiliger en ik zie een zeer grote zwarte tas naast hem. Oh… Oh! Stresskipje komt niet te voorschijn, want het is echt mijn backpack!


Status in Atlanta: ‘on hold’

Atlanta – Schiphol ligt ver weg. Atlanta is mijn huidige bestemming. Buenos Aires is heel dichtbij, ik voel het. Alleen moet ik nu nog wachten. Ik observeer de mens en ik droom weg, vijf uur lang. Links van mij speelt een bejaarde man de piano. Verbijsterd kijk ik om me heen, nippend van een Amerikaanse cappuccino met een prijskaartje van $3.48 eraan. ‘Caribou coffee’ (waar ik m’n bakkie heb gehaald), ‘Natures table bistro’, ‘Qdoba mexican grill’, ‘Arby’s’ en natuurlijk ‘McDonalds’ staan netjes naast elkaar om mij heen.

Schuin voor me zit een piloot zijn salade te eten. Er komt er nog eentje letterlijk naast me zitten, ook aan de salade. Huh? Waar zijn de McDonalds liefhebbers gebleven? Ik zit alleen aan een tafel met één nep, groot en groen bloemetje precies voor mijn zicht. Met mijn cappuccino die lauw begint te worden, een paar lege suikerzakjes en mijn taalgids Spaans erbij. Ik heb nog 3,5 uur in Atlanta, voordat mijn vlucht naar Buenos Aires gaat. Ik adem diep en de gedachte komt naar boven: “Ik ben in the USA!”. Alsnog is dit onwerkelijk voor mij. Halfdromend geniet ik van wat in Argentinië komen gaat, met op de achtergrond een semi-swingend pianoriedeltje, gespeeld door de oude man.


Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google