Articles Tagged with: calbuco

Ik voel me thuis in…

Ushuaia – ‘The Love Boat’ wordt in de vroege ochtend na het eindfeest in de haven van Ushuaia geparkeerd. Ik blijf één nacht in Ushuaia. De volgende dag vertrek ik met de bus terug naar Punta Arenas, Chili. Terug naar het ‘hostel Independencia’ waar ik met “Hola Croata!” door de hosteleigenaar word verwelkomd. Ik wil niet langer in Punta Arenas blijven, want ik ben hier al eerder geweest en ik heb nog maar drie weken de tijd om van de laatste restjes van mijn reis te genieten. Dus? Rapido, rapido! In de ochtend eet ik mijn lekkere omeletje met brood en ik haast me naar het eerste buskantoor, dat hopelijk voor diezelfde ochtend een bus naar Puerto Montt heeft. Maar nee, dat heeft hij niet. Ik loop snel naar het andere kantoor, tenminste dat probeer ik terwijl ik van beide kanten beladen ben met mijn 19 kilozware backpack en een handbagage van 7 kilo. Ik weet nog steeds niet waar die kilo’s vandaan komen.

Mierda! Ik zie een bus voor het tweede kantoor en ik heb het gevoel dat het mijn bus is, die ieder moment gaat vertrekken. Met een bezweet voorhoofd kijk ik de buschauffeur aan en ik vraag of hij zo naar Puerto Montt vertrekt. “Si.”, zegt hij en mijn voorhoofd wordt weer droog van de ontspanning. 36 Uur lang in de bus. Het wordt mijn langste busrit. Nadat ik mijn backpack aan de aardige buschauffeur overhandig, wandel ik de bus binnen om een mooi plekje bij het raam te vinden. Ik nestel me en ik entertain mezelf met de muziek van mijn mp3-player, totdat de collega van de buschauffeur me vraagt of ik bij hen voorin wil zitten. Por que no? Met dolle pret en flirtacties van de 23-jarige collega van de buschauffeur waar ik overigens geen interesse in heb, cruisen we door de beboste wegen en passeren twee keer de grens van Chili-Argentinië en Argentinië-Chili. We rijden snel en we passeren de grenzen zo makkelijk dat we er uiteindelijk maar 28 uur over doen. Gelukkig kom ik nu op klaarlichte dag in Puerto Montt aan. Het mini-busje naar Puerto Varas staat al voor me klaar. Ik kom eraan. Voor de derde keer.

 “Terwijl ik vrolijke nummers beluister,

krijg ik toch tranen in mijn ogen en

een brok in mijn keel.

Droevig ben ik.”

Puerto Varas, het kleine stadje, heeft íets. Wat dat precies is, is iets waar ik niet mijn vinger op kan leggen. Ik denk dat het een verzameling van alles wat is. Waar ik adembenemend van onder de indruk ben, zijn de vulkanen Osorno en Calbuco die – flop – zo in de verte van het meer te zien zijn. Als het weer meewerkt natuurlijk. Je zit in café ‘El Barista’, je kijkt naar buiten en je ziet die twee al, terwijl je van je bakkie nipt. Of je loopt naar het meer, dat in de zomer de badplaats is, tegenover je staan de twee bergen, die met hun verschijning de lucht sieren. Er zijn meerdere momenten geweest, dat ik hier alleen heb gezeten, voor me uitstarend naar de twee voor een deel besneeuwde vulkanen. Glinsterende ogen heb ik er van gekregen. Het feit dat ik hier veel leuke mensen, toeristen en locals, heb ontmoet geeft mij het gevoel dat ik ‘thuis’ ben, als ik er ben. Zo ook bij café ‘El Barista’. Ik heb mijn kontafdruk op een stoel dichtbij het raam van het café achtergelaten, omdat ik er elke dag heb gezeten. Voor het updaten van mijn blogs. En voor een lekker bakkie natuurlijk. Cappuccino of rood Chileens wijntje. Puerto Varas is de laatste Chileense stad die ik bezoek, voordat ik naar Argentinië ga. En dan naar huis. Voor de laatste keer geniet ik van Chili en zijn beste avocado.

Ik wil nog de Argentijnse Bariloche en Mendoza zien, voordat ik naar Buenos Aires ga. Mijn eindbestemming. Nog maar zestien dagen. Daarom spendeer ik maar vier nachten in Puerto Varas. Zeven uur van Puerto Varas vandaan, ligt Bariloche. De Argentijnse kant alweer. In de bus lees ik het boek ‘Mag ik je nummer even?’ van Sophie Kinsella, terwijl ik af en toe word afgeleid van het mooie natuur om me heen. Ik denk dat dit de mooiste busreis is, die ik tot nu toe heb meegemaakt. Nadat we aankomen, zeul ik met al mijn spullen op zoek naar mijn hostel. Eindelijk vind ik het grote ‘Tango Inn Downtown’ dat zich ergens op een berg heeft verstopt. Met de twintig graden warme zon die de boel verwarmt, besluit ik een koude douche te nemen. Met slippers en luchtige kleding dwarrel ik naar het meer toe, waar ik aan de kust op één van de grote stenen ga zitten. Het blauwe water, vele hoge bergen en kayakers sieren mijn beeld. Terwijl ik vrolijke nummers beluister, krijg ik toch tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Droevig ben ik. Ik realiseer me dat ik bijna weer naar huis ga.


Puerto Varas’ adembenemende Eerste Kerstdag

Puerto Varas – De ochtend na kerstavond word ik laat wakker, zonder plannen voor de Eerste Kerstdag. Behalve genieten van een cappuccino en een verrukelijk ontbijt met geroosterd brood en avocado, jus d’orange en chocalade muffin bij café ‘El Barista’; het dagelijkse ritueel sinds ik in Puerto Varas ben. Ik heb net mijn ogen geopend, ik dwarrel halfslaperig door het hostel ‘Casa Margouya’ en ik zie een lege tafel voor me; ontbijt gemist. Ik kijk naar de Colombiaan, met wie ik mijn slaapzaal deel, die nu recht tegenover mij op de bank zit. Hij vraagt aan mij of ik met hem de zes uur durige trekking wil doen om de vulkaan ‘Calbuco’ (2015 m) van dichtbij te bekijken. Mijn wazige blik wordt direct scherp en ik ren direct terug naar mijn kamer, kleed me aan om met hem en een Argentijns mannenkoppel – een bioloog en HR-resourcer – de vulkaan te spotten.

Na een bobbelige rit van een half uur met de gehuurde auto van de Colombiaan staan we ergens middle of nowhere voor het meer geparkeerd, waar de wandeltocht begint. Na enkele meters lopen, komt de bioloog met de grap dat hier puma’s rondlopen en wij makkelijk aangevallen kunnen worden. Er wordt direct iets benauwends in mijn hoofd geïllustreerd. Naast mijn favoriete programma ‘Locked Up Abroad’ op ‘National Geographic’ heb ik een andere documentaire gezien, die ook mijn hartje sneller doet kloppen sinds ik in Zuid-Amerika ben. Zo heb ik voor mijn vertrek naar de andere kant van de wereld, een angstaanjagend verhaal gevolgd over een koppel van middelbare leeftijd dat ergens in Amerika een trekking heeft gedaan, waarbij de man door een puma wordt aangevallen. Maar hij overleeft het, ondanks dat de puma een groot stuk huid van zijn schedel heeft afgebeten en meerdere pogingen heeft gewaagd om de man in zijn nek gruwelijk te doden. Sindsdien gaan mijn haren overeind staan als ik iets over puma’s hoor, inclusief grappen.

Het is trouwens de eerste dag dat de zon schijnt sinds ik in Puerto Varas ben. De zonnestralen prikken op mijn armen en ik zie dat deze ledematen een mooie tint donkerder worden. Mijn witte benen, blijven bedekt in mijn lichtblauwe jeans verstopt voor de zon. Ik heb het warm maar de Colombiaan bibbert van de kou en ik geef hem mijn met lama’s versierde alpaca handschoenen, de mannen geven hun handdoek wat de Colombiaan als sjaal gebruikt. Ik loop als het traagste eendje achter de rest aan, want verbluft kijk ik om me heen naar al de diverse bomen en planten wat mijn gehele wandelroute inkleurt met groen. De Scheveningse bosjes zijn hier niets bij. Daarbij heb je het uitzicht van de vulkaan ‘Calbuco’ die massaler wordt als je drie uur naar hem toe hebt gelopen. De top is bedekt met sneeuw, waardoor hij lijkt op een ijsdessert met een gesmolten hoop slagroom bovenop.

De top eindigt ergens ver boven, bij de wolken. Ik tover mijn camera uit m’n tas en ik kan het niet laten om veel foto’s te maken. Even later komen we zelfs verharde lavaresten op de grond tegen. Lava ja, maar geen puma. We rijden terug naar Puerto Varas, ik zit achterin de auto met een glimlach op mijn gezicht. Mijn gedachtes vliegen alle kanten op. Één gedachte gaat maar niet weg: ik wil een actieve vulkaan beklimmen. Mijn lach wordt groter als ik er langer over nadenk. In ons hostel eten we even wat simpels: spiegelei met patat en rijst. Daarna loop ik de hoek om naar mijn favoriete café van mijn hele trip, ‘El Barista’, voor een zeer goed kopje koffie met opgeschuimde melk. Het enige plan wat ik voor vandaag heb ‘gepland’, komt toch uit na een avontuurlijke en adembenemende ervaring op de Eerste Kerstdag. Deze cappuccino is het zogenaamde kersje op het ‘ijsdessert met gesmolten hoop slagroom’ wat ik vandaag heb gezien. Mijn Eerste Kerstdag kan niet meer stuk!


Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google