Articles Tagged with: gletsjer

‘Dirty Dancing’ ook in Antarctica

Antarctica – Witte vlokken vallen naar beneden, terwijl ik uit één van de vele ramen van de boot ‘de Ushuaia’ naar buiten koekeloer. Tegelijkertijd zie ik achter de sneeuw de grote witte en helderblauwe ijsbergen, die in het water drijven. Door de hevige mist kan ik nog net het water en het witte land scheiden. In de chill out room bij de bar waar iedereen zich heeft verzameld met een warme chocolademelk en een snufje rum erin, praten we na wat we hebben gezien. Zonet hebben we onze tweede landing op Antarctica gehad. We zijn gearriveerd bij Portal Point, wat ligt aan de noordkant van De Gerlache Strait. Het is de beste locatie voor diverse expedities geweest om het schiereiland van Antarctica te bereiken. Met de Zodiacs struinen we naar het land waar onze regenlaarzen voetafdrukken in de sneeuw achterlaten.

Met een paar skua’s en pelsrobben om ons heen, hebben we een trekking in de sneeuw voor de boeg. Een lange rij van tientallen Ushuaia-passagiers en de tour begeleiders lopen achter elkaar, rustig, om zich heen kijkend en genietend van het witte schoon om ons heen. De wind prikt in mijn gezicht en ik wandel met mijn aan de kou blootgestelde handen, die door slechts één graad rood en krampachtig zijn geworden. Ik heb wel mijn winterhandschoenen bij me, maar door de dikke worstenvingers die ik dan krijg, kan ik amper op de cameraknop klikken. En wat veel ‘oh-‘ en ‘wow-momenten’ krijg ik hier te zien. Het is ongelofelijk mooi wit. Zodra ik in de zodiac zit, ben ik in dromenland. De kapitein vaart verder, totdat we bij de Cuverville Island aankomen. De ligging van de grootste broedende ezelspinguïnskolonie op het Antarctische schiereiland. 5.000 Paren zijn hier aanwezig. 5.000. Omringd met vele gletsjers en besneeuwde bergen is dit adembenemend mooi. Dit moet je met je eigen ogen zien. Want bla bla, mijn mond staat open en er komen alleen maar letters uit, en geen woorden. Hierna vaart Damian van het zeemannenteam, ons dichterbij de oogverblindende helderblauwe gletsjers.

In de late avond relax ik met de last minute-groep bij de bar. Wanneer we babbelen over onze Antarctica-ervaringen, sluipt de biologe Luciana naar ons toe om ons uit te nodigen voor haar verjaardagsfeestje. Ze is 32 geworden. Kah Siok, Michaela, Inger, Louis en ik kijken elkaar met afwisselende blikken aan. Por qué no? staat op onze voorhoofden geschreven. We staan op, volgen Luciana en lopen de trap af waar we normaal gesproken naar The Conference Room gaan om een lezing bij te wonen. Voorbij de stoelen, opent Luciana een deur waar we nog nooit naar binnen zijn geweest. We horen al de heupwiegende salsabeat achter die deur weergalmen. De deur wordt geopend en met nieuwgierige ogen kijken we de kleine zaal in. Grote boxen, een laptop waar de dj, in het dagelijks leven chef-kok, de swingende nummers kiest. Gekleurde lampen die de intieme zaal verlichten, aan en uit knipperend terwijl de dansvloer beladen is met de crew. Nu sensueel dansend, de heupen van links naar rechts wiegend, terwijl ze bewegen met het andere geslacht. Leuk sfeertje.

Salsa. Zwoel. Intiem. Sexy. Ik voel me net als ‘Baby’ van de film ‘Dirty Dancing’ die met een grote watermeloen het besloten feestje van de hotel crew binnengaat. De koks, serveerders, zeemannen, oilers en onze tour begeleiders. Iedereen is aanwezig terwijl slechts enkele passagiers de zaal vullen. Dansend met de crew, salsa lerend, flirtend, giechelend, fernet cola en wijn drinkend en de avances van de latino’s ontwijkend. Of niet. Met de eerste twee niveaus van de salsalessen die ik ver in het verleden heb gevolgd, zijn de vlotte, geleerde dansbewegingen ver te zoeken. Ik kan er niets van. Ik sla de plank volledig mis en ik heb me nog nooit zo houterig gevoeld. De hitte in mijn gebreide alpaca trui is ook niet te verdragen en ik durf amper een rondje te maken als één van mijn danspartners dat van me verlangt. Ik dans met verschillende mannen. Damian oftewel Cacho die volledig soepel als een slang beweegt en mij corrigeert als ik de andere kant op wil gaan. Koppig- en eigenwijsheid, ook te zien in mijn dansbewegingen.

Maar ik dans ook met Hector, de chefkok uit Chili die de eetzaal serieuskijkend observeert als zijn eten wordt geproefd. Daarna met Raúl, de Venezuelaanse kok, met Antonio, de oiler, en zo waag ik ook een dansje met de oudere, kleine, gezette Argentijnse Sebastian. Klunzig en schattig vind ik ons samen. Louis, de 32-jarige gehuwde fransman kent wat salsa moves maar ik merk dat we geen klik hebben. Zo ook wil Ariel, één van de zeemannen en die een paar tanden mist, me alle kanten opdraaien. Serveerster Joy danst met mij om de salsakunsten bij te leren. Als laatste is de Argentijnse zeeman Pablo met half Italiaanse komaf en zeeblauwe ogen, aan de beurt. Ik ben verhit dus we praten over Antarctica en werk, maar ik kak in. Mijn biologische klok zegt dat ik beter naar bed kan gaan. Morgen staan we weer vroeg op voor een goed ontbijt en twee zodiac excursies. Pinguïns, ijsbergen, pelsrobben en walvissen, we komen eraan!


Ushuaia, het einde van de wereld

Ushuaia – ‘Het einde van de wereld’ heeft nog iets speciaals. Vanaf hier worden bootreizen naar Antarctica aangeboden! Mijn travel buddy Sandra heeft Antarctica al in het vizier sinds het begin van haar reis. Ik niet. Voor mijn reis heb ik de ‘Lonely Planet Argentinië’ aan de haak geslagen. Inclusief informatie over Chileense Patagonië en Antarctica. Dagenlang heb ik in dat boek gebladerd, ook het stukje over Antarctica. Maar ik schrik en sla vlug de bladzijde over zodra ik de prijs zie. Ik heb Antarctica genegeerd tot ik een Hollandse en Engelsman in Carretera Austral (Chili) heb leren kennen. Zij zijn net een weekje terug van hun Antarctica reis. Achter de ‘Macbook’ van de Engelsman zie ik foto’s van de wilde dieren en het beeldschone, witte landschap van Antarctica. Sprakeloos en met open mond gaap ik de beelden aan. Sindsdien heb ik Antarctica ook voor het oog.

Na half gehitchhiked te hebben en vanaf de Chileense grens naar Ushuaia de bus te hebben gepakt, komen we aan in Ushuaia. Slenterend zoeken Sandra en ik naar een goedkoop hostel. Maar we zijn moe en het is laat. We zijn tevreden als we aankomen in de wat duurdere ‘Free Style hostel’, dat hygiëne en luxe met een goed ontbijt betekent. En onze ogen vallen direct op de last minutes voor de Antarctica trips. De volgende dag spreken we met Sarah, de Antarctica last minute-reisverkoper, en ik ben verkocht. De eerstvolgende boot, die nog twee plekken overheeft mét een goed prijskaartje eraan en maar over één week vertrekt, is de boot ‘de Ushuaia’. We hebben 24-uur om ons oordeel te geven. Sandra gaat ervoor, maar ik moet mijn roze spaarvarkentje goed van binnen bekijken. Meerdere keren bereken ik mijn financiële status, na de tiende keer geef ik mezelf groen licht. Ik ga naar Antarctica!

Acht nachten wachten we op ons vertrek naar Antartica. Ach, genoeg te doen in Ushuaia. Voor de eerste paar dagen is het sleutelwoord: tranquilo met cappuccino en lekkere media lunas. De derde dag beginnen de tranquilo dagen alweer te vervelen en Sandra en ik organiseren een trip naar dè gletsjer. Dichtbij en gratis. We dwarrelen ongeveer 40 minuten, totdat we bij het begin van de trekkingroute van de glaciar aankomen. Ik kijk omhoog en we moeten een pittig eindje naar boven. Actie! Sandra oftewel ‘Road Runner‘ loopt vooruit, ik achteraan lopend zoals altijd. Een pretje van een aantal uur en ik raak verhit als ik op het punt aankom waar de ijsmassa zich bevindt. Ik doe mijn jas open en ik adem diep in terwijl ik de hem lang bekijk. Dit valt stukken tegen als je ‘Perito Moreno’ eerder hebt gezien. Hierna houden we onze duim in de lucht en de eerste auto stopt direct en we rijden een stukje met een normale Argentijse vent, dichterbij het centrum van Ushuaia.

De volgende dag regelen we dat we met een Argentijns koppel en de Duitse dame Christel mogen meerijden naar ‘Laguna Esmeralda’. Veel makkelijker en goedkoper, dat meerijden. Na een half uur durige rit komen we op de plek aan waar de gratis excursie begint. Bomen links, rechts en boven ons, en modder onder onze schoenen. Het is ‘natuur-lijk’ mooi, en als we het troebele, zacht babyblauwe meer zien, dan sta ik stil om het uitzicht met mijn hersenen op te slaan terwijl windkracht negen me in mijn jas dieper doet graven. Met een niet zo spectaculaire carnaval in de stad eindigt de avond in een vroege slaap. De dag erna vertrek ik met Sandra naar het nationale park ‘Tierra del Fuego’. Stappend uit de bus zien we het kleine postkantoorhutje waar we direct naartoe lopen.

Zodra we het postkantoor binnenwandelen, zie ik een oudere Argentijnse man met een witte, flinke opgekrulde snor die de paspoorten bestempelt met een grote ‘El fin del mundo’-tekst en een plaatje van een pinguïn erbij. Sandra gaat als eerst en heeft een grote glimlach op haar gezicht als ze in haar paspoort kijkt. Ik geef mijn paspoort aan de meneer en ik wacht netjes op mijn bestempelde papier. Plotseling vraagt Sandra geshokeerd en met jaloezie in haar stem waarom ik een extra stempel krijg. Ik heb geen flauw idee en ik krijg na twee seconden mijn paspoort terug. Ik draai hem om en onder de bekende stempels heb ik inderdaad iets extra’s: de ‘we love Maxima’-stempel, alleen voor Nederlanders. De dag begint goed hiermee en we lopen door het groenige omgeving van ‘Tierra del Fuego’, terwijl kleine druppels regen mijn camera nat maakt. Hierna doen we het rustig aan, we huren skikleding voor Antarctica en we wachten af tot we 13 februari om 16:00 uur op de boot mogen inchecken.


Chileense en Argentijnse Patagonië in één

Patagonië – Vele verhalen heb ik over ‘Perito Moreno’ in El Calafate (Argentinië) gehoord. De gletsjer is enorm, mooi blauw en het is spectaculair als je een brok gletsjer in het water ziet vallen. Nu wil ik het met mijn eigen ogen zien. Met een reguliere bus worden Sandra, Marine, een Belgische meid die we in de bus van El Chaltén hebben leren kennen, en ik voor de ijsmassa gedropt. Met aan alle kanten loopbruggen kun je een grote zijde van de massa van links naar rechts bekijken. Vier uur lang blijven we daar en de eerdere verhalenvertellers over ‘Perito Moreno’ hebben gelijk. Fors als het is en het ene deel is blauwer dan de ander. Maar hetgeen dat uitspringt is de eerste knal. Alsof een harde schot in de lucht wordt geschoten, schrik ik op en ik zie rechts van mij maar een minuscuul stukje van de gletsjer naar beneden vallen. Even later hoor ik de tweede knal en ik krijg het gevoel dat er een oorlog is begonnen. Adembenemender is als een groot stuk naar beneden stort. En dat is twee keer gebeurd. Met aangapende toeristen als resultaat.

Met de vijfdaagse ‘W-trekking’ van ‘Torres del Paine’ in mijn hoofd, ga ik naar Puerto Natales (Chili). Dit plan wijzig ik al heel gauw als ik met Sandra en Marine en met in totaal mijn 25 kilo zware spullen rondloop, op zoek naar een hostel. De kloppende spier in mijn achterste komt weer tot leven. Dit houd ik niet vijf dagen vol èn ik moet ook nog alle kampeergerei huren wat ook nog een hoop gaat kosten. Ik wijzig mijn idee en we doen samen een eendaagse excursie waarbij we de hoogtepunten als ‘Cueva del Milodon’, gletsjers en de ‘Torres del Paine’-berg langsgaan. Super. De volgende dag pakken we de reguliere bus om de trekking te doen om de bekende berg van dichterbij te bekijken. Met twee ‘Road Runners’ bij me trotseer ik de wind in mijn eentje. Ik ben slechts tien minuten lopend van hèt uitzichtpunt van ‘Torres del Paine’ vandaan, totdat ik opgeef en niet meer de berg kan oplopen. Ik zie een groot stuk van de berg voor me, maar ik ben niet enthousiast na de ‘Fitz Roy’ en ‘Cerro Torre’ te hebben gezien.

Punta Arenas, de Chileense stad waar veel Kroaten blijken te zijn, restaurant ‘Club Croata’ aanwezig is en waar je een baan kan vinden op een schip naar Antarctica. Mijn ervaring: geen één Kroaat ontmoet, geen Antarctica baan kunnen vinden, maar wel het Kroatische restaurant. Sandra en ik pakken de boot naar Porvenir. Daar zijn koning pinguïns te vinden. Het is een drama om naar de pinguïns te komen zonder bus en auto. Met moeite vinden we Ivan en Jose die ons daar naartoe willen brengen in ruil voor geld. Wat blijkt? Jose is van oorsprong Kroaat, spreekt de taal en zijn familie komt uit een klein dorpje vandaan waar mijn oma is opgegroeid. Met Ivan en twee toeristen uit Santiago die we op het laatste moment hebben ontmoet, rijden we twee uur lang naar de pinguïns. We komen daar aan en tachtig pinguïns van ongeveer één meter lang dwarrelen er rond met een zwart hoofd en hun kin en hals versiert met gele en oranje kleuren. We hebben eindelijk ons bestemming bereikt. Ivan brengt ons naar de grens en ineens hebben we weer geluk. Een bus naar Ushuaia komt net aan. Op naar het einde van de wereld!


Privacy & cookie policy
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from - Youtube
Vimeo
Consent to display content from - Vimeo
Google Maps
Consent to display content from - Google