Articles Tagged with: villarica

Ladies nights bij de Brintrup sisters

Puerto Varas – “Zou je bij ons een paar dagen willen blijven slapen?”, wordt er aan me gevraagd terwijl de drie Chileense zussen Carolina (26, studente Biochemie), Alejandra (23, pilote voor het Chileense leger) en Paula (18, upcoming studente) met gespitste oren en grote ogen me aankijken. Op mijn gezicht tover ik een glimlach, waardoor mijn ogen wat kleiner worden, en enthousiast knik ik met mijn hoofd. Ik ga met de Brintrup zussen naar hun huis/boerderij in the middle of nowhere, 38 kilometer van Puerto Varas vandaan.

Voordat ik de bus pak, doe ik eerst een trekking met Thomas en Kiki en mijn oude vrienden Pepe en Christo, die tijdens Oud en Nieuw de trekking in Villarica hebben overleefd. Zodra we uit de auto stappen, ben ik al omsingeld door acht of meer irritante zwarte muggen, zo groot als de de top van mijn pink, zoekend naar een mooie plek op mijn lichaam om mij te steken. Ze houden van donkere kleuren en laat ik nu net degene zijn die een zwarte broek en een donkerblauwe top aanheeft. De pret is algauw gedaan en ik ben blij als ik met de Brintrup meiden in de bus zit.

We worden van het busstation in Puerto Varas door de moeder van de zussen opgehaald. Cruisend alsof we in een Formule 1 wagen zitten, zijn we al na twintig minuten bij hen thuis. Ze hebben een boerderij, waarbij ze koeien, kippen, en diverse fruitplanten als frambozen en kersen hebben. Een voorraad honden en katten staan voor de deur te wachten, opgetogen dat hun bazen weer terug zijn van vakantie. Ik krijg een lik van – ik noem hem – puppy Fluffy, maar zijn echte naam is: Tobias Fernando Felipe, met dank aan de creativiteit van Alejandra.

Wat doe ik daar? De hoogtepunten: samen met Carolina frambozen plukken om küchen te maken, een tour krijgen hoe de koeien worden gemelkt, gezamenlijk met de familie aan de slag met bezems om een horde witte kippen een bepaalde kant op te leiden wat geen succes is, siëstas ervaren en het spannende Engelse boek ‘A Crime In The Neighborhood’ lezen. Maar ook een uitdagende trekking door het weiland met de meiden uitvoeren en de film ‘Magic Mike’ aan ‘n vriend van Alejandra, Felipe, introduceren die zelf stripper is geweest. Detail: ‘n strak G-stringetje heeft hij nog. Dit zijn topdagen die mijn trip een extra dimensie geven. Ik zal het koesteren. Gracias chicas!


Actieve vulkaan Villarica beklimmen

Pucón – Gebrekkig neuriënd en zachtjes la-la-la zingend loop ik naar het strand, terwijl mijn oordoppen de salsa beat van Gloria Estefans nummers door mijn oren laten weerklinken. Ergens vind ik op het strand een vrij plekje tussen alle Chileense families in. De hete zon brandt op mijn lichaam en door het gat in de ozonlaag moet ik extra voorzichtig zijn. Een dikke, witte prut factor 50 smeer ik over mijn armen, buik, benen, hals en gezicht. Ik val achterover en ik lig op mijn rug, mijn boek lezend en de Salsa-queen horend die zachtjes op de achtergrond haar Spaanse liedjes zingt. 2013, het begint al goed.

De volgende dag staan een Nederlands koppel, een Israeliër, twee tour guides en ik voor ons uit te kijken; vulkaan Villarica is met een zeer grote pak sneeuw bedekt, nog beter dan vulkaan ‘Calbuco’ in Puerto Varas. Ik kijk naar beneden, naar mijn speciale winterschoenen, die Alejandro, de man van Gloria, strak heeft gestrikt. In mijn rechterhand heb ik de metalen stok, waarmee ik mijn leven kan redden als ik van de vulkaan naar beneden donder. Na een korte instructie lopen we achter elkaar aan met de tour begeleiders Carlos voor en Victor achter ons. Recht voor me uit kijkend, zie ik al de andere groepen voor ons gaan. Ik draai mijn hoofd om en ik zie nog meer mensen die ons volgen, alsof we een mierenkolonie vormen op weg naar een picknickmand met lekkernijen.

Auw! Een scherpe steek in mijn lies verrast me. Het lijkt alsof uit het niets een wesp me daar heeft gestoken. Maar bij iedere stap, komt de kramp op dezelfde plek terug. En we hebben nog niet eens onze eerste pauze gehad. Het wordt erger; ik en de tour guide Victor beginnen algauw van ons team af te splitsen. De uren naderen, we worden ingehaald door vele mensen, terwijl de sneeuw de felle zonnestralen reflecteert. Ondertussen probeer ik wat meer te hangen op de metalen stok, zodat mijn lies minder pijn doet. Zig-zaggend lopen we door de sneeuw, mijn tourguide loopt makkelijk door terwijl ik als een oma haar wandelende stok stevig vasthoud en ondanks dat af en toe val.

Nog 1,5 uur te gaan en mijn tourguide vraagt of ik nog naar de top wil of al met de slee naar beneden wil. Geshokkeerd kijk ik hem aan en ik zeg met de gedachten “Ben je nou helemaal?” bijna boos “Ik wil naar de top, vamos!”. Twee uur later bereiken we de top, verbluft kijk ik om me heen en ik loop naar het grote gat, waarbij het gas dat eruit komt mij laat stikken. Vlug deins ik achteruit en wandel ik met Victor verder door naar de plek waar een horde vulkanen op me wachten. Hierna sleeën wij naar beneden totdat het sneeuw onder ons is verdwenen. De warme wolk die ons een klap in onze gezichten geeft, leidt tot uitkleden. Ik zie de bus met de rest van het team. Godzijdank. Na anderhalf uur is de groep weer herenigd.


Privacy & cookie policy
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from - Youtube
Vimeo
Consent to display content from - Vimeo
Google Maps
Consent to display content from - Google